Αναμνήσεις

Η καμαρούλα είναι μικρή μα είναι ένα βασίλειο

Και μέσα η Υπακοή με σκήπτρο και με στέμμα

Με μάτια που λαμποκοπούν πιότερο κι απ τον ήλιο

Καθώς απλώνουν πάνω μας τα αγγελικό τους βλέμμα

Ολόδροσο το γέλιο της δονεί την καμαρούλα

Τα καστανά της τα μαλλιά χρυσώνουνε στα φώτα

Και σαν μπαξές μ’ αρώματα η αγνή της η ψυχούλα

Ραίνουν παντού λεμονανθούς τα παιδικά της χνώτα

Η προσμονή γλυκείας φωνής απ’ το μικρο της στόμα

Λίγες λεξούλες ξεπετά σ’ έντονη παντομίμα

Και κάθως ούτε δίχρονη δεν έχει γίνει ακόμα

Τη σκέψη της αντανακλά των αματιών το νήμα

Όλη σου η συμπεριφορά γλυκεία πνοή του μπάτη

Κι εγώ σκαρί παλιού καιρού σε μαγικό ταξίδι

Σ’ ακολουθώ κορούλα μου μ’ ορθάνοιχτο το μάτι

Λες κ’ είν’ το πιο μαγευτικό που με καλείς παιγνίδι

Χαλάλι σου Υπακοή τ’ ακούς τα τρως τα πίνεις

Γιατί τα κάνεις άρωμα και μας το ξαναδίνεις Ηρακλειο 28/11/08

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *