Αφιέρωμα στην Τρίτη Εγγονή μου

Που να βρεθει ανθρωπινο χερι για να σου γραψει

Οση κι αν εχει μαθηση και θεληση και πραξη

Ζωγραφου χερι δεν μπορει για να σε ζωγραφησει

Οση κι αν εχει εμπνευση και φρονηση και κριση

Δυσκολα όλα να τα πει, σοφα να τα ταιριασει

Πως τα καταφερε μαθες η φυσ’ ετσα να διαξει

Ακριβοθυγατερα μου της ομορφιας κλωναρι

Υμνο να πλεξει ποιητης δεν εχει τετοια χαρη

Ο ισκιος μου ειλiκρινα δυο πιθαμες δεν πιανει

Μα σε η φυση σ επλασε πoλυ ψηλο πλατανι

Νυχτα σα φτανει στην αυγη κι αυτή γλυκοχαραζει

Αυγερινος στη δυση του σιμωνει και φωλιαζει

Ηλιος ανατειλε ξανα κ’ ηρθε μια άλλη μερα

Τοτε επροβαλες κι εσυ ακριβοθυγατερα

Για ολους μας εχτυπησε χαρμοσυνη καμπανα

Και σε κρατει εικονισμα στην αγκαλια τζη η μανα

Ολοι σε περιμεναμε ναρθεις ωσπου να φτασεις

Στο θρονο που σου φτιαξαμε βασιλισσα να κατσεις

Ητανε τριτη 22 και πριν το μεσημερι

Ενδεκατο του ενδεκα που ηρθες θυγατερι

Τη σιγαλια και τη φωλια που ζουσες μεχρι τωρα

τα σαρωσες και με χαρα σ’ εχωμ αυτή την ωρα

Ανησυχιες ειχαμε πολλες μικρη μας κορη

μα ολοι μας τση κρυβαμε κι ο ηλιος δεν τσ’ εθωρει

Ψυχραιμα το περασαμε αυτο το καλοκαιρι

και ψαχναμ’ ένα πελαργο κοντα μας να σε φερει

Ετσι φτασε με προσμονη η ποθητη ημερα

Που τση καρδιες μας σκλαβωσες ομορφοθυγατερα

Ολοι τη ζουμε τη χαρα πουφερ’ ο ερχομος σου

Τα αγγελικο χαμογελο πουχει το προσωπο σου

Σαν το πουλακι που τα αυγου το τσοφλι σπα και βγαινει

την ησυχια αψηφα και σ άλλο κοσμο μπαινει

Μικρο μελαχρινακι μας ποτε θα μεγαλωσεις

Να παρεις αφθονες χαρες και πιο πολλες να δωσεις

Μαυρα χεις ματια και μαλλια ζωγραφιστα τα φρυδια

Ειδεσ’ ο ηλιος κι αναψε των αστρων τα καντηλια

Χαρηκαν οι γονεοι σου, γιαγιες, παππους και θεια

Σαν το διαμαντι ελαμπες στο φως του γαλαξια

Οτ’ ειχ η φυση ακριβο σου τοδωσε στολιδι

Και φως απ τα’ αστρα σου στειλε να φτιαξεις δακτυλιδι

Σαν να ναι Καριατιδαςτο σωμα σου μου μοιαζει

Και μελι από τα χειλη σου βλεπω να σιγοσταζει

Σου ευχομαι απ τη ζωη μονο χαρες να νοιωσεις

Κι απ τ’ αετου το πεταγμα πιο πανω να ψηλωσεις

Να μη δειλιαζεις αστραπες μπορες βροντες και χιονια

Κι ο κοσμος για παραδειγμα να σ’ εχ’ όλα τα χρονια

Λιγες ευχες για τους γονεις που σ’ αγαπουν περισσια

Παντα να στεκεστε ψηλα σαν και τα κυπαρισσια

Νυφη να σ’ απολαυσουνε μανα να σε χαρουνε

Και να σε καμαρωνουνε γιαγια ως οτου ζουνε

Ακομη μια θερμη ευχη απ’ την καρδια βγαλμενη

Ν’ αξιωθουν κι αλλα παιδια να ζειτ’ ευτυχισμενοι

Αυτος ο κοσμος κορη μου εγεμισε συντριμια

Και φευγουνε οι νεοι μας ως φευγουνε τ’ αγριμια

Οι κυβερνητες μπουσουλα βαλαν να μας πουλησουν

Με τοκογλυφους εμπλεξαν τα χρεη να ξωφλησουν

Πο τουτα δω τα λειψανα χτισετε άλλο κοσμο

Πανσεδες να φυτεψετε τριανταφυλλα και διοσμο

Καθως θα βλεπετε ψηλα ψηλοτερ’ από τ’ αστρα

Χτιζετε με υπομονη πυργους φεγγαρια καστρα

Εμεις σε σας τα θαρρη μας εχουμ’ ακουμπισμενα

Στις μερες μας γκρεμισανε τα καστρα τα πεσμενα

Αραγε θα βρεθουν ψυχες συγχωριο για να δωσουν

Οσους αξιες και αρχες μπορεσαν να προδωσουν

Την ομορφη Πατριδα μας θα τη ναι κανουν φετες

Και πανω της θα πεσουνε ολου του κοσμου οι κλεφτες

Χωρις να αδιαφορω γι αυτά τα παραπανω

Όμως για σενα την καρδια πετρα θα τη ναι κανω

Και θα τη ζησω τη χαρα τη δυνατη κεραμου

Γιατι μονιμος κατοικος εγινες στην καρδια μου

Επληθυν’ η συγκινηση που ειχε η ψυχη μου

Κι εχω καρδια αδυναμη κορη μελαχρινη μου

Αν οι σκουτουρες ησυχο μ’ αφηναν για να κατσω

Θα μπορουνα καλυτερο ποιημα να σου γραψω

Όμως με την υπομονη ο παππος καταφερνει

Να γραψ’ αυτό το ποιημα κορη μου που σου βγαινει

Ηρακλειο2/12/11

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *