…Βαστά εικόνα και χαρτί, ζαχαροκάντιο ζυμωτή…

Η επιστροφή των Χριστουγέννων στην παραδοσιακή μορφή με την οποία γιορτάζοταν στη χώρα μας επί ανυπολόγιστα χρόνια, θα ωφελήσει σημαντικά στο σύνολό του, ένα έθνος, που αυτή τη στιγμή καταπατάται και βάλλεται ακατάπαυστα από όλες σχεδόν τις κατευθύνσεις. Αν όχι ηθικά, σίγουρα οικονομικά, μιας και τα Χριστούγεννα με τη σημερινή τους μορφή, εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο ως “μηχανή” απολαβής χρημάτων, του κάθε κακόμοιρου πολίτη. Πόσα χρειάζονται; Όσα έχετε και ίσως κάτι παραπάνω.

 

Η λύση δύσκολη, επειδή υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα. Η αδιαφορία του λαού και η απόλυτη έλλειψη παιδείας, καθιστούν αδύνατο αυτό το τόσο σημαντικό βήμα προς… τα πίσω.

Ο καταιγισμός χριστουγεννιάτικων διαφημίσεων στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στον έντυπο αλλά και ηλεκτρονικό τύπο, στην τηλεόραση και το διαδίκτυο, βρίσκουν τρομερή απήχηση στο αγοραστικό κοινό, που δεν βλέπει την ώρα να ξοδέψει ό,τι έχει και δεν έχει. Τα σημερινά Χριστούγεννα, είναι η καλύτερη εποχή για shopping therapy, για όσους τους περισσεύουν, με έντονα ενεργή συμμετοχή των όσων δεν τους περισσεύουν. Αλλά είναι Χριστούγεννα… τι να κάνεις;

 

Πολλά! Είναι η απάντηση. Πολλά μπορείς να κάνεις και πρώτα απ’ όλα, να εξορκίσεις από το σπιτικό σου τον Σάντα. Για να το κάνει αυτό όμως -ιδανικά σε μαζική κλίμακα- ο ελληνικός λαός, πρέπει πρώτα να κατανοήσουν όλοι, το πόσο και σε τι βαθμό, η παρουσία του Σάντα βλάπτει τη χώρα μας. Και ποια είναι η “χώρα”; Εμείς. Οι Έλληνες. Ο λαός είναι αυτό που χαρακτηρίζει μια χώρα για αυτό που είναι. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα όμως, δεν θα υπάρχουν Έλληνες, παρά μόνο κατά φαντασίαν Αμερικάνοι που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, μιλούν σπαστά ελληνικά, γιατί έτσι το ζητάει η μόδα, πίνουν μόνο coca cola, καπνίζουν μόνο Marlborough, φοράνε μόνο τζιν και πίνουν μόνο ουίσκι. Ταυτόχρονα, τα ίδια αυτά άτομα, αποδοκιμάζουν την όποια κυβέρνηση εκλέγουν κάθε τετραετία για τα μέτρα και φόρους που τους επιβάλουν, αποκαλώντας τους προδότες και ανθέλληνες. Ποιοι είναι προδότες; Αυτοί που περίμεναν -εν γνώση των ψηφοφόρων- μια ευκαιρία να ωφελήσουν τις τσέπες τους εις βάρος του λαού, ή οι ψηφοφόροι που -εν γνώσει τους- τους πρόσφεραν την καρέκλα της εξουσίας.

Όλο το παραπάνω είναι ένα άριστο δείγμα έλλειψης παιδείας και αδιαφορίας. Κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Η χώρα κάποτε θα διαγραφεί από τον παγκόσμιο χάρτη και μια καλή αρχή, είναι να διαγραφούν πρώτα τα ήθη και έθιμά μας.

 

Για το ποιος είναι ο Σάντα δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Πρακτικά δεν μας ενδιαφέρει να πούμε τίποτα, γιατί ανήκει εθυμοτυπικά σε άλλες χώρες και εξυπηρετεί τελείως διαφορετικά συμφέροντα από τον δικό μας Μέγα Βασίλειο τον Καπαδόκιο. Το πνεύμα του Μέγα Βασίλειου, φέρνει όλους τους ανθρώπους πιο κοντά, αυτές τις άγιες μέρες, ενώ το πνεύμα του Σάντα, φέρνει πιο κοντά μόνο τους τραπεζίτες.

 

Την Πρωτοχρονιά, που είναι η μέρα εορτής του Μέγα Βασιλείου, τα παιδιά πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα να πουν τα κάλαντα, τα οποία μιλάνε για τον Βασίλειο από την Καισαρεία και όχι την Σκανδιναβία, ή όπως πλέον κατάντησε… το Las Vegas…

Ιδού τώρα το πώς διαγράφεται ένα ελληνικό έθιμο. Τα παιδιά, τραγουδώντας τα κάλαντα, έχουν στο μυαλό τους τη μορφή του Σάντα και όχι άγιου Βασίλειου, δηλαδή ενός των τριών ιεραρχών του Ορθόδοξου Χριστιανισμού, Πατέρα της Εκκλησίας και Επίσκοπο Καισαρείας και…. Ιστορικό πρόσωπο (όχι μυθικό δηλαδή, όπως ο Σάντα). Έτσι, χρόνο με το χρόνο… χωρίς να το καταλάβει κανείς υπαίτιος, ο Σάντα, θα σβήσει ολοκληρωτικά τον Μέγα Βασίλειο από τον χάρτη των εθίμων της χώρας μας και γιατί όχι και από τους στίχους που τραγουδάνε -προς το παρόν- τα παιδιά κάθε πρωτοχρονιά. Δυστυχώς, στην Αμερική το έθιμο της πόρτας-πόρτας για τα κάλαντα, δεν υπάρχει, οπότε σύντομα θα διαγραφεί και αυτό από τη χώρα μας.

 

Ας δούμε κάποια ιστορικά στοιχεία για τον Επίσκοπο Καισαρείας

Ο Βασίλειος Καισαρείας (330μ.Χ. – 1 Ιανουαρίου 379μ.Χ.), γνωστός και ως Μέγας Βασίλειος ή Άγιος Βασίλης, ήταν Έλληνας επίσκοπος της Καισαρείας στην Καππαδοκία, Μικρά Ασία. Ήταν σημαίνων θεολόγος που υποστήριξε το Σύμβολο της Πίστεως και αντιτάχθηκε στις αιρέσεις της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας, μεταξύ των οποίων και του Αρειανισμού. Επίσης, ήταν Πατέρας της Εκκλησίας και ένας από τους Τρεις Ιεράρχες, που θεωρούνται προστάτες της παιδείας.

Γεννήθηκε από Άγιους γονείς το 330 μ.Χ. στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του Άγιου Βασίλειου ασκούσε το επάγγελμα του καθηγητή ρητορικής στη Καισάρεια της Καππαδοκίας και η μητέρα του Αγία Εμμέλεια ήταν απόγονος οικογένειας Ρωμαίων αξιωματούχων (ο πατέρας της είχε πεθάνει ως Χριστιανός μάρτυρας). Στην οικογένεια εκτός από το Βασίλειο υπήρχαν άλλα οκτώ ή εννέα παιδιά. Μεταξύ αυτών, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ο Ναυκράτιος που έγινε ασκητής και θαυματουργός Άγιος, η Μακρίνα (Οσία Μακρίνα) και ο Πέτρος, Επίσκοπος Σεβαστείας, ενώ κάποιο φαίνεται να πέθανε σε βρεφική ηλικία.

Ο Βασίλειος μεταφέρθηκε από τη γιαγιά του Μακρίνα στο κτήμα των Αννήσων κοντά στον ποταμό Ίρι της Μικράς Ασίας, όπου ανατράφηκε από αυτήν μέχρι το θάνατό της και μετέπειτα από την πρωτότοκη αδελφή του Μακρίνα η οποία επηρέασε καθοριστικά τον μικρό Βασίλειο να στραφεί στην Χριστιανική πίστη. Την εγκύκλια παιδεία έλαβε από τον πατέρα του ενώ μετά την εκδημία του (γύρω στα 345) μετέβη στην Καισάρεια. Κατόπιν η ανάγκη του για περαιτέρω μόρφωση τον έφερε στην Κωνσταντινούπολη, όπου φοίτησε κοντά στο γνωστό δάσκαλο της εποχής Λιβάνιο και επακόλουθα στην Αθήνα (352).

Στην Αθήνα γνωρίστηκε με το Γρηγόριο από την Καππαδοκία, αναπτύσσοντας μία μεγάλη φιλία, εγγράφηκε στη σχολή του Χριστιανού φιλοσόφου Προαιρεσίου και παρακολούθησε τη διδασκαλία του καθώς και τη διδασκαλία άλλων φιλοσόφων όπως ο Ιμέριος.

Επέστρεψε στην πατρίδα του το καλοκαίρι του 356, εγκαταστάθηκε στην Καισάρεια και, συνεχίζοντας την παράδοση του πατέρα του, έγινε καθηγητής της ρητορικής. Το 358, επηρεασμένος από το θάνατο του αδερφού του μοναχού Ναυκρατίου, βαπτίζεται Χριστιανός, πιθανόν από τον επίσκοπο Διάνιο, και αποφασίζει να αφιερώσει τον εαυτό του στην ασκητική πολιτεία. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους ξεκινά ένα οδοιπορικό σε γνωστά κέντρα ασκητισμού της Ανατολής, επιθυμώντας την ανεύρεση κατάλληλου τόπου διαμονής. Επέστρεψε το 359 στον Πόντο και για μικρό χρονικό διάστημα διέμεινε στην Αριανζό, κοντά στο φίλο του Γρηγόριο.

Τον Ιανουάριο του 360 φαίνεται να συμμετείχε, ως παρατηρητής εντεταλμένος από τον επίσκοπο Διάνιο, στην αρειανική Σύνοδο, που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη, για την έριδα μεταξύ Ομοουσιανών και Ομοιανών. Μετά την υπογραφή, από μέρους του Διανίου, του συμβόλου των Ομοιανών, ο Βασίλειος απογοητευμένος αποσύρθηκε στο ησυχαστήριο της αδερφής του εγκαινιάζοντας τη μνημειώδη αλληλογραφία του με το Γρηγόριο.

Το καλοκαίρι του 364 ο Ευσέβιος Καισαρείας τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Η μεγάλη δραστηριότητα και η μόρφωση του Βασιλείου προκάλεσαν τα ζηλόφθονα αισθήματα του Ευσεβίου γεγονός που οδήγησε τον πρώτο, για ακόμα μία φορά, να επιστρέψει στην πατρίδα του. Η μεσολάβηση, όμως, του Γρηγορίου επιφέρει εξομάλυνση των σχέσεων και την επιστροφή του Βασιλείου στην Καισάρεια. Μετά το θάνατο του Ευσεβίου, με τη συνδρομή του Ευσεβίου επισκόπου Σαμοσάτων και του Γρηγορίου επισκόπου Ναζιανζού, εκλέγεται διάδοχός του στην επισκοπική έδρα της Καισάρειας και αναλαμβάνει συν τω χρόνω, λόγω του κύρους της προσωπικότητάς του, την εξαρχία της Αρχιεπισκοπής του Πόντου.

Στον εκκλησιαστικό τομέα, ως επίσκοπος πλέον, ο Βασίλειος αντιμετώπισε την προσπάθεια του Αυτοκράτορα Ουάλη να επιβάλει τον Ομοιανισμό (ρεύμα του Αρειανισμού), όντας σε επιστολική επικοινωνία με το Μέγα Αθανάσιο, Πατριάρχη Αλεξανδρείας και τον Πάπα Ρώμης Δάμασο. Στην περιφέρεια της ποιμαντικής του ευθύνης είχε να αντιμετωπίσει την έντονη παρουσία του αρειανικού στοιχείου και άλλων χριστιανικών, μη ορθόδοξων, ομολογιών. Σε αυτό τον τομέα έδρασε και ως επίσκοπος, δηλαδή οργανωτικά, αλλά και με την αντιρρητική του γραμματεία. Μέσα από τις επιστολές του φαίνονται οι προσπάθειες που κατέβαλε για την ανάδειξη άξιων κληρικών στο ιερατείο, την καταπολέμηση της σιμωνίας των επισκόπων, την πιστή εφαρμογή των ιερών κανόνων από τους πιστούς καθώς και η ποιμαντική μέριμνα, που επέδειξε έναντι των αποκομμένων και περιθωριοποιημένων μελών της Εκκλησίας. Η όλη του δραστηριότητα επιφέρει τη βαθμιαία αναγνώρισή του ως κοινού έξαρχου ολόκληρου του ασιατικού θέματος της Αυτοκρατορίας.

Στην οικουμενική Εκκλησία ο Βασίλειος αναλαμβάνει τα πνευματικά ηνία από το Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος βαθμιαία αποσύρεται από την ενεργό δράση λόγω γήρατος. Εργάζεται για την επικράτηση των ορθόδοξων χριστιανικών αρχών και υπερασπίζεται το δογματικό προσανατολισμό της Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας. Προσπαθεί να βρίσκεται σε αλληλενέργεια με τα ορθόδοξα πατριαρχεία και ουσιαστικά υποκαθιστά και αντικαθιστά την αρειανίζουσα ιεραρχία του πολιτικού κέντρου της Αυτοκρατορίας. Σε αυτή την προσπάθεια συναντά την αδιάφορη ή προκατειλημμένη στάση των άλλων πατριαρχείων, γεγονός, που παρά την απογοήτευση που του επιφέρει δεν τον καταβάλει στη συνέχιση του αγώνα του.

Έργο ζωής και σημαντικό σταθμό στην πορεία του, αποτελεί η ίδρυση και λειτουργία ενός κοινωνικού φιλανθρωπικού συστήματος, του Πτωχοκομείου ή Βασιλειάδας. Εκεί διοχετεύει όλη την ποιμαντική του ευαισθησία, καθιστώντας την πρότυπο κέντρου περίθαλψης και φροντίδας των ασθενέστερων κοινωνικά ατόμων. Ουσιαστικά η Βασιλειάδα υπήρξε ένας πρότυπος οίκος για τη φροντίδα των ξένων, την ιατρική περίθαλψη των φτωχών άρρωστων και την επαγγελματική κατάρτιση των ανειδίκευτων. Καθίσταται η μήτρα ομοειδών οργανισμών που δημιουργήθηκαν σε άλλες επισκοπές και στάθηκε η σταθερή υπενθύμιση στους πλούσιους του προνομίου τους να διαθέτουν τον πλούτο τους με έναν αληθινά χριστιανικό τρόπο.

Καταπονημένος από την ευρεία δράση που ανέπτυξε σε πολλούς τομείς της χριστιανικής μαρτυρίας καθώς και την ασκητική ζωή, την οποία ακολουθούσε, ο Βασίλειος πεθαίνει την 1η Ιανουαρίου του 379 σε ηλικία 49 ετών. Ο θάνατός του βυθίζει στο πένθος όχι μόνο το ποίμνιό του αλλά και όλο το χριστιανικό κόσμο της Ανατολής. Στην κηδεία του συμμετέχουν Ιουδαίοι, πιστοί της εθνικής θρησκείας και ένα πλήθος ανομοιογενούς θρησκευτικής και εθνικής απόχρωσης. Η παρακαταθήκη του υπήρξε το τεράστιο σε μέγεθος και σημασία θεολογικό – δογματικό του έργο μαζί με τη συμβολή του στη λειτουργική και την πρωτότυπη ανθρωπιστική του δράση.

(πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AD%CE%B3%CE%B1%CF%82_%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82

 

Και ακολουθούν τα κάλαντα, ολόκληρα:

 

Κάτσε να φας κάτσε να πιεις

κάτσε τον πόνο σου να πεις

κάτσε να τραγουδήσεις,

και να μας καλοκαρδίσεις.

 

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά

ψηλή μου δεντρολιβανιά,

(κι αρχή) κι αρχή καλός μας χρόνος

(Εκκλησιά) Εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνο.

 

Αρχή που βγήκε ο Χριστός

Άγιος και πνευματικός,

(στη γη) στη γη να περπατήσει

(και να μας) και να μας καλοκαρδίσει.

 

Άγιος Βασίλης έρχεται

κι όλους μας καταδέχεται,

(από) από την Καισαρεία

(συ σ’ αρχό) συ σ’ αρχόντισσα κυρία.

 

Βαστά εικόνα και χαρτί

ζαχαροκάντιο, ζυμωτή,

(χαρτί) χαρτί και καλαμάρι

(δες κι εμέ) δες κι εμέ το παλληκάρι.

 

Το καλαμάρι έγραφε

τη μοίρα μου την έλεγε,

(και το) και το χαρτί ομίλει

(άσπρε μου) άσπρε μου Άγιο Βασίλη.

 

Του χρόνου μας αρχή καλή

και ο Χριστός μας οδηγεί,

κακία να αρνηθούμε

μ’ αρετές να στολιστούμε.

 

Ας δούμε τώρα και κάποια ιστορικά στοιχεία για τον Σάντα

…….(;)…..

Ευχαριστώ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *