Εν Έτει Πριν…

   Αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή της χώρας μας είναι αποτέλεσμα διεργασιών και στοχεύσεων σαράντα χρόνων πριν. Και το όνομα αυτών ΑΛΛΑΓΗ. Ναι η αλλαγή έγινε σχεδόν σ’ όλα, όσα επικρατούσαν τα καταραμένα χρόνια του «συντηρητισμού».

   Οι πρωτεργάτες της αλλαγής μας πειθανάγκασαν να τα βλέπουμε σαν πρόοδο κι εξέλιξη και οι περισσότεροι τα έβλεπαν. Το ξεπούλημα της χώρας είχε αρχίσει από τότε μα εμείς βολεμένοι στους παχυλούς μισθούς στις αναίσχυντες επιδοτήσεις και στην ησυχία μας δεν μπορέσαμε να υποπτευτούμε το παιχνίδι που παιζόταν πίσω από όλα τούτα. Οι φωνές των γλυκόλαλων σειρήνων μας αποπλάνησαν και δεν ακούγαμε τα αγκομαχητά της μάνας πατρίδας . Κι όμως υπήρχαν σημάδια μα τα αγνοούσαμε ή κι αν δεν τα αγνοούσαμε η φωνή μας μικρή δεν μπορούσε να γκρεμίσει το κάστρο μιας μασκοφορεμένης Δημοκρατίας. Ελευθερία σε όλα ακόμη και στις μίζες. Οι ιθύνοντες έδωσαν το παράδειγμα και δυστυχώς τους μιμήθηκαν πολλοί. Εξάλλου κανένας δεν το έβλεπε σαν κλεψιά. Κι όταν ακούστηκε το όλοι μαζί τα φάγαμε λίγοι έμειναν απέξω.


Τίποτα δεν είναι καινούριο, πολλά χρόνια πριν, όταν άρχισαν να έρχονται οι πρώτοι μετανάστες προέκυψε η απαγορευτική εντολή. Να μην μαθαίνουμε στα παιδιά τα τραγούδια «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ» και το άλλο για την βόρειο Ήπειρο «ΕΧΩ ΜΙΑΝ ΑΔΕΛΦΗ» γιατί είχαμε στην τάξη μας μαθητές από την Αλβανία και την Βουλγαρία και θα προσβάλλαμε τον πατριωτισμό τους. Τον δικό τους δεν το προσβάλαμε, εξαφανίσαμε όμως τον πατριωτισμό των Ελληνοπαίδων, γιατί διαφορετικά θα ήμασταν «Σωβινιστές». Ευτυχώς ήμασταν πολλοί οι εκπαιδευτικοί που εναντιωθήκαμε στις παράλογες εγκυκλίους του Υπουργείου Παιδείας, αλλά σιγά τους αδειάσαμε την γωνιά. Ήταν βλέπετε εύκολο να φύγεις τότε στα δεκαπέντε χρόνια υπηρεσίας. Γέμισε η Ελλάδα συνταξιούχους. Πολλοί έμειναν μέχρι τα τριάντα πέντε χρόνια γιατί ένιωθαν τον κίνδυνο που παραμόνευε μεταμφιεσμένος με τα μοντέρνα προγράμματα που είχαν δοκιμαστεί σε άλλες χώρες, είχαν αποτύχει κι ήρθαμε εμείς πιο έξυπνοι να τα εφαρμόσουμε στην παιδεία μας. Στα νέα βιβλιοτετράδια τα πατριωτικά ποιήματα αλλά και γενικά τα ποιήματα όπως τα ξέραμε ανύπαρκτα. Η Έκθεση όχι μόνο η έκθεση ιδεών( τι να τις κάνεις τις ιδέες) αντικαταστάθηκε σε δέκα λεπτών σκέφτομαι και γράφω μέσα σε ένα βιβλιοτετράδιο. Η Γραμματική απογυμνωμένη από τα υπέροχα στολίδια της παύει να είναι ξεχωριστό μάθημα, η αποστήθιση κανόνων γενικά η αποστήθιση πιπέρι στο στόμα. Και για να μην δημιουργήσουμε ψυχολογικά προβλήματα στους μαθητές μην τολμήσουμε να διορθώσουμε λάθη. Κόκκινες μολυβιές ποτέ στα τετράδια και τα γραπτά τού μαθητή. Και αυτό που δεν θα πιστέψετε η «αριστεία» απαγορευμένη. Τι να τους κάνουμε τους «αρίστους», θα μας χαλάσουνε την πιάτσα. Κι όμως το θεμέλιο για το θαύμα της αρχαίας Ελλάδος οι άριστοι το έθεσαν.

   Στην συνέχεια του ξηλώματος οι βαθμοί αντικαταστάθηκαν με περιγραφική αξιολόγηση στις μεγάλες τάξεις. Στις μικρές, απλώς το ενδεικτικό με τον χαρακτηρισμό προάγεται. Το ενδεικτικό που με τόση λαχτάρα κρατήσαμε εμείς για να εγγραφούμε στην καινούρια τάξη έγινε αντίκα και μπήκε στο ράφι, για να θυμίζει εποχές μη Δημοκρατικές. Ο θεσμός του επιθεωρητή καταργήθηκε και στην θέση του ενός μπήκαν δέκα με διάφορες ειδικότητες. Κανένας δεν αξιολόγησε κανέναν. Στην πραγματικότητα την θέση του αξιολογητή πήραν οι σύλλογοι γονέων ( όχι φυσικά όλοι) και τα μαθητικά συμβούλια. Κι όμως όπου υπήρξε άριστη σχέση και συμπόρευση των Συλλόγων δασκάλων και των Συλλόγων γονέων έγιναν θαύματα. Καταργήθηκε κι η αξιολόγηση των δασκάλων. Κανένας έλεγχος πουθενά. Καταργήθηκε η βάναυση συμπεριφορά του δασκάλου προς τους μαθητές. Υπέροχο το χαρακτηρίζω αν δεν φτάναμε στο άλλο άκρο. Οι παλιοί δάσκαλοι ουδέποτε υπακούσαμε τις εντολές του Υπουργείου Παιδείας όσους νομίζαμε ότι εγκυμονούσαν κινδύνους και πείθαμε και τους νεώτερους να κάνουν το ίδιο. Η εικόνα των γονιών στο προαύλιο μετά τον αγιασμό να ρωτούν εναγωνίως ποιος δάσκαλος θα έπαιρνε τα παιδιά τους, έχει μείνει ακόμη χαραγμένη στα μάτια μου και στην ψυχή μου. Όλων η ευχή ήταν να τα πάρει παλιός δάσκαλος. Τίποτα δεν εφαρμόσαμε εμείς, από τα παράλογα του Υπουργείου και δώσαμε αγώνες για να διατηρήσουμε την ισχύουσα κατάσταση με την απειλή, ότι υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθούμε αντισυνταγματικοί. Μα τότε είμαστε αντισυνταγματικοί δεν το αρνιούμασταν είμαστε όμως Δημοκράτες με την πραγματική σημασία της λέξεως. Φερθήκαμε άψογα στα παιδιά των πρώτων μεταναστών και υλικά και στο θέμα της προσαρμογής τους. Τους μαθαίναμε εμείς την γλώσσα τότε που ακόμη δεν υπήρχαν τα προγράμματα για τους Αλλοδαπούς. Στην αρχή γιατί μετά μόνο προγράμματα για τους αλλοδαπούς υπήρχαν. Γονείς και μαθητές μετανάστες μπορούν να επιβεβαιώσουν τα γραφόμενα. Όλα καλά μα όταν εναντιωθήκαμε κάποιοι στο θέμα του σημαιοφόρου η γενική άποψη ήταν « να τα κάνουμε όλα Ελληνόπουλα» τότε μας άλλαξαν την ταμπέλα κι από Σωβινιστές γίναμε Εθνικιστές και ρατσιστές. Κι όμως οι αλλοδαποί ποτέ δεν έγιναν ελληνόπουλα κι αυτό αποδείχτηκε με το πέρασμα των χρόνων.           Όλα τα παιδιά λάτρευαν την πατρίδα τους κι εγώ ήμουν σύμφωνη σ’αυτό. Η πατρίδα για τον καθένα είναι το ιερότερο πράγμα. Στα ελληνόπουλα όμως η ιερή αγάπη για την πατρίδα, για τους ήρωες, για τους Εθνικούς μας αγώνες είχε αρχίσει να φθίνει. Τα ελληνόπουλα δεν διδάχτηκαν ότι πρέπει να θυσιαστούν για την πατρίδα, δεν ένιωθαν τον θαυμασμό για τους ήρωες. Εξάλλου είχε πάρει τα μέτρα του το Υπουργείο, οι χάρτες είχαν κατέβει από τους τοίχους για να μην αποτυπωθεί στο μυαλό των μαθητών ποια και πόση έκταση έχει η Ελλάδα και ποια τα ηλιόλουστα νησιά της . Κι η γεωγραφία σαν μάθημα είχε αντικατασταθεί με την πατριδογνωσία. Καμία σχέση βέβαια. Μα κι οι εικόνες των ηρώων είχαν βρει θέση στο υπόγειο. Κι άντε να τους ανέβαζε η Εθνική συνείδηση κάποιου εκπαιδευτικού και να τους τοποθετούσε σε περίοπτη θέση στις Εθνικές γιορτές. Στην καρδιά όμως των μαθητών δεν υπήρχε θέση, ήταν κατειλημμένη από άλλα ινδάλματα. Κι όλα τούτα εν έτει πολλά πριν Τσίπρα. Αυτός βρήκε το χωράφι καλλιεργημένο και γόνιμο και του΄δωσε και κατάλαβε. Οι αλλαγές που τρέλαναν την γενιά μου και πολεμήσαμε με σθένος να σώσουμε ότι σωζόταν, η νέα γενιά τις βρίσκει πολύ φυσικές. Γιατί σιγά- σιγά και μεθοδευμένα φθάσαμε στο σημείο να θεωρούμε φυσικά τα αφύσικα, λογικά τα παράλογα, ωραία τα άσχημα και ωφέλιμα αυτά που θα μας καταστρέψουν. Κι όλα τούτα, έχουν την αρχή τους έτη πολλά πριν τις Συρριζαίικες μεταρρυθμίσεις, κι έστρωσαν πρόσφορο τον δρόμο για πουλήματα μεσοτιμής κι Εθνικές προδοσίες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *