Εξομολόγηση

Φρίσαλο Θε μου με γέννησες.

Φρύγανο με παραδίνεις στ’ ανέμου Σου το φύσημα.

Διψασμένος τριγυρνώ στου ήλιου Σου τη στέγνη.

Μουσκεμένος απ’ τον αγώνα του χρέους μου.

Πνιγμένος στην παραζάλη του νου μου.

Άπαρηγόρητος απ’ του στοχασμού μου τα ξαστοχήματα.

Τρεμουλιάζω σύγκορμος με την κάθε απόκρυψη του αληθινού.

Στενάζω κάτω απ’ το βάρος των ανομημάτων μου,

κι όμως αγωνίζομαι.

Μα πιο πολύ ελπίζω,

να κρατήσω άσβεστο, μέσα μου, το πείσμα της αναζήτησης του ανέσπερου φωτός Σου.

Να μην σταματήσω ποτές να επιζητώ εναγωνίως τη χάρη του ελέους Σου.

N’ ανακαλύψω κάποτε, στα ανερμάτιστα καλντερίμια που σεργιανώ, το δικό Σου αόρατο μονοπάτι που θα με βγάζει από το σκοτάδι των ανομιών μου.

Να απαλλαγώ άμεσα από το αμαρτημένο μου σήμερα, που βιάζεται να οικοδομήσει το αύριο, με οδηγό, τους ψεύτικους και ανούσιους οραματισμούς του χθες,

να μπορέσω να αντικρίσω μελλοντικά, έστω κι από μακριά,

την ανθόσπαρτη πλευρά του έναστρου ουρανού Σου,

με τη στήριξή Σου στον διαρκή μου αγώνα, να καταφέρω κάποτε να επαναπροσδιορίσω, το σκοπό της επίγειάς μου παρουσίας, μακριά από τις υλιστικές αναζητήσεις μου,

ως ένα κουρέλι του περιούσιου λαού Σου, να δυνηθώ να κατανοήσω στο σύνολό της, την ομορφιά της δημιουργίας Σου,

και συνάμα να αναφωνήσω μεγαλόφωνα: « Ώ θαυμαστά τα έργα Σου Κύριε»!

Να παραμείνω ανυποχώρητα στρατευμένος στην υπαρκτική μου έγνοια για ουσιαστική προσέγγιση, κατανόηση και αποδοχή των ιερών διδαχών Σου.

Ν’ ανοίξω διάπλατα τον ορίζοντα των λογισμών μου,

μήπως και το υπέργειο Φως Σου διαγράψει διαπαντός τ’ ανυπόστατα ερωτηματικά της υπάρξεώς Σου.

Να γκρεμίσω στο βάραθρο του Χάους, ό,τι μίζερο κουβαλά, στο Είναι της, η ψυχή μου,

να γλυκάνω τη γη που θρέφει τη νόησή μου, μπας και βλαστήσει στα σπλάχνα της, έστω και ένα ουρανόσταλτο, της δημιουργίας Σου, φύτρο.

τέλος, να σπάσω τα δεσμά που κρατούν αιχμάλωτο τ’ αληθινό μου φτερούγισμα, μήπως και ξεφύγω από τον εναγκαλισμό του απαίσιου και βυθισμένου, στο χάος, μικρόκοσμού μου,

μην παραλείψεις Θεέ μου, Κυρίαρχε του σύμπαντος και ανεξίκακε Πατέρα τ’ αληθινού και του υπέρτατου κόσμου των αρετών,

να με οδηγήσεις στο δρόμο του.

Σήμερα κιόλα,

μήπως αύριο, να είναι, ίσως, πολύ αργά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *