Η -Ανεξερεύνηση- του Διαστήματος

Ας ξεκινήσουμε με μια γραμματική διευκρίνηση για όσους αναφέρουν τον όρο “εξερεύνηση του διαστήματος”: Η παρατήρηση του σύμπαντος με ένα απίστευτα δυνατό τηλεσκόπιο, το γνωστό Humble, που φωτογραφίζει άστρα, πολλά εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, παραμένει να είναι απλά μια παρατήρηση και οτιδήποτε πληροφορίες μας δίνουν οι “ειδικοί” για μακρινά αστέρια, γαλαξίες κλπ. είναι καθαρά θεωρήματα. Βασισμένες σε δεδομένα μεν, αλλά “μη αποδεδειγμένες” δε. Ακόμα και πληροφορίες για όχι τόσο μακρινά αστέρια, πχ. τον ίδιο τον ήλιο μας, δεν είναι τίποτα άλλο από ιδέες και θεωρίες που “μπορεί” αλλά και “μπορεί να μην” ισχύουν. Σχεδιαγράμματα για το εσωτερικό του ήλιου, ή πληροφορίες για το πώς δημιουργείται η θερμοπυρηνική καύση  στην επιφάνεια του, είναι απλές σκέψεις, που επειδή προέρχονται από “ειδικούς” θεωρούνται δεδομένες. Για να ανακαλύψουμε πραγματικά όμως το τι συμβαίνει σε κάθε μακρινή -και όχι- γωνιά του σύμπαντος, πρέπει ουσιαστικά να την επισκεφτούμε. Να την “εξερευνήσουμε”, κάτι που απαιτεί την φυσική παρουσία μας. Άλλο λοιπόν η “παρατήρηση” με ένα τηλεσκόπιο και άλλο η “εξερεύνηση” με τα ποδαράκια μας.

Πώς όμως μπορούμε να εξερευνήσουμε το διάστημα; Πώς μπορούμε να επισκεφτούμε έναν άλλο γαλαξία ή ακόμα και ένα άλλο ηλιακό σύστημα; Η απάντηση είναι απλούστατη… δεν μπορούμε.

Ο άνθρωπος δεν θα ταξιδέψει ποτέ στο διάστημα -ούτε σε χίλια χρόνια- για τους παρακάτω λόγους:

Πρώτον: Ταχύτητα έναντι χρόνου

Όταν μιλάμε για ταξίδι στο διάστημα, εννοούμε το Σύμπαν και όχι τους γειτονικούς μας πλανήτες. Μιλάμε για ταξίδι σε ένα πλανήτη παρόμοιο με τη Γη, πολύ, πολύ, πολύ μακριά.

Σήμερα, χρησιμοποιώντας κινητήρες ιόντων, έχουμε κατορθώσει να πετάξουμε με την ταχύτητα των 150.000χλμ/ώρα, χωρίς εξωτερικούς παράγοντες. Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο New Horizons, που επισκέφτηκε πριν λίγα χρόνια τον Πλούτωνα,  άγγιξε αυτήν την ταχύτητα, αφού κατάφερε να ξεφύγει από την ελκτική δύναμη του ήλιου με 70.000-80.000χλμ/ώρα και όταν χρησιμοποίησε τη φορά του Δία για να επιταχύνει την πτήση του, έφτασε στη μέγιστη ταχύτητα… 150.000χλμ/ώρα. Χρειάστηκε… 9 περίπου χρόνια για να φτάσει από τη Γη στον Πλούτωνα.

Αν αποφασίσουμε να ταξιδέψουμε με το ίδιο διαστημόπλοιο κάπου κοντά, ας πάρουμε για παράδειγμα το κέντρο του γαλαξία μας, που βρίσκεται μόλις 40 έτη φωτός (περίπου 380 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα) από το ηλιακό μας σύστημα. Τότε θα χρειαστούμε περίπου 2,5 εκατομμύρια χρόνια. Πρέπει λοιπόν να περιμένουμε μέχρι η τεχνολογία στον πλανήτη μας, θα μας επιτρέπει να ταξιδεύουμε πολύ ταχύτερα.

Ας υποθέσουμε όμως, πως έχουμε στη διάθεση μας κινητήρες FTL (Faster Than Light), και μπορούμε να ταξιδέψουμε με την ταχύτητα του φωτός, τότε, το ίδιο ταξίδι, θα μας πάρει μόνο… 40 χρόνια.

40 χρόνια σε ένα διαστημόπλοιο, για να μη βγούμε καν από τον γαλαξία μας.

Για αυτό το ταξίδι (και μιλάμε πάντα για πτήση με την ταχύτητα του φωτός) θα χρειαστούμε:

  • Καύσιμα για 40 χρόνια (επί 2, αν υπολογίσουμε και την επιστροφή)
  • Τροφή και νερό για 40-80 χρόνια
  • Ιατρική περίθαλψη για 40-80 χρόνια
  • Ανταλλακτικά για όλα τα εξαρτήματα του διαστημόπλοιου… για 40-80 χρόνια
  • Όλες τις ταινίες του κόσμου που έχουν γυριστεί ποτέ, διαθέσιμες στη βιντεοθήκη του πλοίου
  • Πλήρωμα που όταν θα φτάσει στον προορισμό του, θα έχει και αρκετά χρόνια ζωής να επιστρέψει πίσω! Άρα πρακτικά μπορούμε να στείλουμε μόνο μικρά παιδιά! Άρα… ο γιατρός του σκάφους, θα πρέπει να είναι … παιδί θαύμα!
  • Και το κυριότερο… να μην τρελαθεί κανείς… για 40-80 χρόνια.

Αυτό όμως, είναι ένα πολύ ήπιο παράδειγμα, γιατί το κέντρο του γαλαξία μας, δεν είναι και τόσο μακριά και δεν έχουμε και λόγο να το επισκεφθούμε. Ας καταπιαστούμε με κάτι πιο πρακτικό, την ανακάλυψη ενός πλανήτη, παρόμοιο με τον δικό μας (για να πάμε να τον καταστρέψουμε κι αυτόν). Θα δώσω μια ρεαλιστική απόσταση… 600.000 έτη φωτός. Ας πούμε ότι ένα ακόμα πιο προηγμένο τηλεσκόπιο, πήρε καθαρές φωτογραφίες από ένα πλανήτη στις οποίες φαίνονται καθαρά οι θάλασσες τους, η ξηρά, έχει σύννεφα… έχει πάνω κάτω ίδια απόσταση από τον ήλιο του με την απόσταση Γης/ήλιου… όλα δείχνουν από την “παρατήρηση” του πλανήτη, ότι μπορεί να κατοικηθεί από ανθρώπους της Γης. Και πάμε!

Αν ποτέ ταξιδέψουμε με την ταχύτητα του φωτός, για να φτάσουμε στον προορισμό μας, θέλουμε 600.000 χρόνια ταξίδι, ευνόητα… χωρίς επιστροφή.

Δηλαδή… αντίστοιχα με το άλλο παράδειγμα, θα χρειαστούμε…

  • Καύσιμα για 600.000 χρόνια
  • Τροφή και νερό ή κάποια λειτουργία κρυογεννικού ύπνου… για 600.000 χρόνια
  • Ανταλλακτικά για οτιδήποτε εκεί μέσα (τα πάντα), για 600.000 χρόνια
  • Όλες τις ταινίες του κόσμου, όλα τα τραγούδια, όλα τα βιντεοπαιχνίδια, τα πάντα… διαθέσιμα σε κάποιο υπολογιστή του πλοίου.
  • Και φυσικά να μη τρελαθεί κάποιος μέχρι να φτάσει το διαστημόπλοιο στον προορισμό του

Και πείτε μου… 1000 χρόνια φτάνουν και περισσεύουν για να χαλάσει κάτι ανεπανόρθωτα, 600.000 χρόνια…; Είναι δυνατόν να φτάσει ποτέ στον προορισμό του αυτό το σκάφος; Στο άγνωστο σύμπαν, η λίστα με το τι μπορεί να αποτρέψει την επιτυχία ενός τέτοιου ταξιδιού, είναι ατελείωτη. Είναι δυνατόν να μη χαλάσει κάτι σε 600.000 χρόνια…; Ένα τσιπάκι, ένα λαστιχάκι, ένα γρανάζι, μια τουρμπίνα, να βουλώσει ένα φίλτρο… κάτι!

Και ας πούμε ότι φτάσαμε στη “νέα Γη”… προσεδαφιζόμαστε για να την “εξερευνήσουμε” και τελικά… η ατμόσφαιρα δεν έχει οξυγόνο, οι θάλασσες δεν είναι από νερό και οτιδήποτε οργανικό δεν έχει για βάση τον άνθρακα… δηλαδή… την πατήσαμε! Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, εν ολίγοις… The end!

Πρέπει λοιπόν, για να είναι εφικτό ένα τέτοιο ταξίδι, να μπορούμε να ταξιδεύουμε με ταχύτητα υπερπολλαπλάσια του φωτός!

Θυμάστε όλοι τις τηλεοπτικές σειρές “Star Trek”, “Galactica” κλπ…. Θυμάστε που λέγανε “πάμε στον τάδε πλανήτη” και στο επόμενο καρέ ήταν εκεί… ; Ξέρετε με τι -υποτιθέμενη- ταχύτητα πετάει το USS Enterprise…; 6.500 φορές πιο γρήγορα από το φως (επί εποχές κάπτεν Κερκ και Σποκ), στους πιο σύγχρονους κύκλους της σειράς, τα διαστημόπλοια είναι κατά πολύ ταχύτερα. Στην νέα τηλεοπτική σειρά Orville, του Seth MacFarlane, το ομώνυμο σκάφος, ταξιδεύει κατά 87.000 φορές ταχύτερα από το φως. Και αυτός! Είναι ο μοναδικός τρόπος να φτάσεις πραγματικά κάπου, όταν ταξιδεύεις από τη μια γωνιά του σύμπαντος σε μια άλλη.

Και πάλι όμως, για να φτάσουμε στη “νέα Γη” το προηγούμενου παραδείγματος με το Orville, θέλουμε 7 χρόνια ταξίδι… σίγουρα ακούγεται καλύτερο από τα 600.000, αλλά προς το παρόν, με την ταχύτητα των 150.000χλμ/ώρα, όλα τα παραπάνω θα παραμείνουν όνειρα θερινής νυκτός.

Δεύτερον: Οπισθοδρόμηση της τεχνολογίας

Για να φτάσουμε στο σημείο που θα ταξιδέψουμε με την ταχύτητα του φωτός, η οποία όπως είδαμε παραπάνω δεν είναι αρκετή, θα πρέπει να αλλάξουμε εντελώς τον τρόπο σκέψης μας και να ξεφύγουμε από την κατασκευή συμβατικών μηχανών. Αυτό προς το παρόν δεν συμβαίνει. Οι επιστήμονες που εργάζονται εντατικά σε διαστημικά κέντρα όπως της NASA, SpaceX κλπ, συγκεντρώνονται πιο πολύ σε έρευνες για νέα καύσιμη ύλη που θα επιτρέψει την υπέρβαση του σημερινού ανωτάτου ορίου ταχύτητος, αλλά όσο μεγάλο άλμα και να γίνει (ας θεωρήσουμε πως δε θα κάνουμε απλά ένα βήμα), τα καύσιμα κάποια στιγμή τελειώνουν. Η μοναδική λύση για μακροπρόθεσμη (αν όχι παντοτινή) παροχή ενέργειας, είναι η άντληση άλλης μορφής καθαρής ενέργειας από το σύμπαν και η μετατροπή της σε ωστική δύναμη. Και αναφέρομαι στον ήχο και το φως. Μα είναι ενέργεια ο ήχος; Ναι, και μπορεί να μετατραπεί σε ωστική δύναμη, σε θερμότητα, σε ηλεκτρισμό κλπ. Υπάρχει όμως ήχος, στο κενό του διαστήματος; Παντού! Όχι για τα αυτιά μας, αλλά για τα “αυτιά” ενός σκάφους, που συλλέγει δεδομένα και τα μετατρέπει σε ό,τι είναι απαραίτητο, περισσεύει. Όσο για φως…. Δόξα το θεό….

Τρίτον: Η “απαρχαιωμένη” τηλεμεταφορά

Κάποιοι πιστεύουν πως δεν χρειάζεται να μπούμε στον κόπο να ταξιδέψουμε για τη “νέα Γη” (του πιο πάνω παραδείγματος) γιατί θα μπορέσουμε, κάποια στιγμή απλά να τηλεμεταφερθούμε εκεί. Στιγμιαία!

Λάθος. Η βασική αρχή τηλεμεταφοράς, για άψυχα αντικείμενα είναι απλή σαν θεωρία μεν, αλλά βέβαια είναι ό,τι πιο πολύπλοκο έχει να υπολογίσει -πυρηνικός- υπολογιστής (για απλούς ούτε να το συζητάμε). Η θεωρία λέει, ότι οτιδήποτε υλικό στον κόσμο μας, αποτελείται από πρωτόνια και νετρόνια, τα οποία είναι καθαρή ενέργεια και με τους διάφορους άπειρους συνδυασμούς των, έχουμε την εντύπωση του μετάλλου, ξύλου, πέτρας, σάρκας κλπ… Οπότε… αν ένας υπολογιστής, “διαβάσει” τη θέση και συνδυασμό όλων των πρωτονίων και νετρονίων (με κάποιο εξάρτημα ειδικά κατασκευασμένο για τη συγκεκριμένου τύπου ενέργεια) ενός αντικειμένου, μπορεί να το αντιγράψει και επανασυνθέσει, πάλι με κάποιο ειδικό εξάρτημα που μπορεί να δημιουργήσει, ή να αναδιατάξει πρωτόνια και νετρόνια. Αυτή είναι η βάση… η απλούστερη μορφή της θεωρίας.

Πάμε τώρα στην πράξη. Είμαστε στη Γη και θέλουμε να στείλουμε ένα δέμα στη “νέα Γη”, η οποία να υπενθυμίσω απέχει 600.000 έτη φωτός μακριά.

Όταν ο τηλεμεταφορέας εδώ “διαβάσει” το αντικείμενο, θα πρέπει να στείλει τις πληροφορίες, τα δεδομένα, στον τηλεμεταφορεα εκεί, στον τηλεδέκτη. Αυτό πρέπει να γίνει με τη ταχύτερη δυνατή σύνδεση, δηλαδή, μέσω λέιζερ. Το λέιζερ, είναι φως και άρα ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός. Άρα… θα χρειαστεί 600.000 χρόνια, για να φτάσει το δέμα στη νέα Γη.

Και καλά και πρόκειται για άψυχο αντικείμενο. Με ζωντανούς οργανισμούς τι γίνεται; Θα ανασυντεθεί το σώμα στην απέναντι όχθη, αλλά θα έχει κάτι μέσα; Θα ακολουθήσει ο νους τη σήμα δεδομένων και θα ξαναμπεί στο ίδιο σώμα σαν να μη συμβαίνει τίποτα; ή απλά θα τηλεμεταφερθεί ένα κουφάρι;

Αλλά.. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ, επειδή… πρέπει ο δέκτης, όταν θα φτάσει η ακτίνα λέιζερ από τη Γη, να βρίσκεται σε οπτική επαφή (κάποιος δορυφόρος ίσως, που θα μεταφέρει με τη σειρά του τα δεδομένα στον τελικό δέκτη) με τον δικό μας δορυφόρο, ή τηλεμεταφορέα και δυστυχώς ισχύουν τα ίδια με παραπάνω. Σε 600.000 χρόνια, δεν θα υπάρχει ούτε ο ένας δορυφόρος, ούτε ο άλλος, ούτε καν Γη και πολύ πιθανόν, ούτε “νέα Γη”, γιατί όπως ξέρουμε, θα την ανατινάξουμε και αυτήν. Το οποίο μας φέρνει στο τέταρτο κακό της υπόθεσης.

Τέταρτον: Kvo Vadis

Για να φτάσουμε κάποτε στο σημείο να κατασκευάσουμε κινητήρες που θα ταξιδεύουν έστω και με την ταχύτητα του φωτός (που θα ξανα τονίσω, δεν παρέχουν αρκετή ταχύτητα), φαντάζομαι πως καταλαβαίνετε όλοι, θα πρέπει να περιμένουμε πολλά μα πολλά πολλά χρόνια ακόμα. Ήδη, ο πλανήτης πάει κατά διαόλου. Οι κλιματικές αλλαγές, οι φυσικοί πόλεμοι για το πετρέλαιο, οι οικονομικοί πόλεμοι για εξουσία, οι θρησκευτικοί πόλεμοι (λόγω βλακείας), η ανεξέλεγκτη ρύπανση, η πείνα και πολλά άλλα, προμηνύουν πως αυτός ο πλανήτης δεν έχει και πολύ μέλλον μπροστά του. Μάλιστα, δε νομίζω πως θα καταφέρουμε να βγάλουμε ούτε την αρχή της χιλιετίας. Και υπάρχει και ο μόνιμος κίνδυνος του να πατήσει κάποιος τρελός “το κουμπί”… (εκείνο το κόκκινο, που αναγράφει “μην με ακουμπάτε”)… Ο χρόνος που απαιτείται για να φτάσουμε σε μια τέτοια σημαντική ανακάλυψη, είναι περισσότερος από τον χρόνο που έχουμε διαθέσιμο και για να είμαι ειλικρινής… καλύτερα!

Έχουμε ένα μικρό πλανήτη που τον κάναμε ιδιοκτησία μας. Τον διαχωρίσαμε σε 200 περίπου χώρες, υψώσαμε σύνορα, πολεμάμε όλοι οι γείτονες μεταξύ μας, για να πλουτίζουν από τις αγορές πολεμικού εξοπλισμού μια χούφτα άνθρωποι που ελέγχουν όλο τον πλούτο του κοσμου, μολύναμε ανεπανόρθωτα θάλασσες και στεριές, εξαντλούμε ραγδαία τους φυσικούς πόρους του πλανήτη και θέλουμε να πάρουμε όλο αυτό το “πακέτο”…. Κάπου αλλού; Καλύτερα όχι.

Μπορούμε αντίθετα να χρησιμοποιήσουμε τις υπάρχουσες γνώσεις για κοινωφελή έργα στη Γη, αλλά αυτό! Δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, γιατί δεν υπάρχει κέρδος για τη “χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν τον παγκόσμιο πλούτο”.

Οπότε κυρίες και κύριοι…  η “εξερεύνηση” του διαστήματος, θα παραμείνει στα όρια της παρατήρησης και πολύ μας είναι.

Ευχαριστώ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *