Μια Δοξαριά

 Αρά  αρχαία κουβαλεί τούτος εδώ ο τόπος,

που υποχθόνιοι θεοί  την κρύψαν στα προυκιά του,

στον Ήλιο του, στον ουρανό, στα όρη, στα δεντρά του,

στις νταντελένιες του ακτές, στα δροσοφάραγγά του,

στα ιερά του στις κορφές, στου Άη Λιά  το άρμα,

στις κρουσταλλένιες του πηγές,  στης Άνοιξης το θάμα.

Μην προσπαθείς ν΄ απαλλαγείς,  είναι χαμένος κόπος.

Είναι γραφτό η Γης αυτή να θρέφεται με αίμα.

Απ’ τα παιδιά, τα πιο σωστά, τα χρυσαρματωμένα,

τους  Διγενήδες   στο μυαλό, τα οδηγά στα ξένα,

κι ‘έτσι  σκαλώνουν στην κορφή, απ΄ τ’  απορφανεμένα,

τ’  αφτέρουγα, τα έρποντα και τα  προσκυνημένα,

τα πράσινα, τα βένετα κι άλλα χρωματισμένα,

π’ αν είχανε φιλότιμο έστω κι ένα ψιχάλι,

τη χώρα δεν θα φέρνανε ποτέ σ΄ αυτό το χάλι.

Τον μπούσουλα τον χάνουνε δεν ξέρουν που μας πάνε

κι’ όσοι μας κυβερνούσανε κι αυτοί που κυβερνάνε.

Τις  φρυκτωρίες σβήνουνε μηνύματα μη φτάνουν.

Τσίρκο τη χώρα κάνουνε και το απολαμβάνουν.

Μα κι όσοι προαλείφονται   να τους διαδεχθούνε,

αγύρτες,  νάνους δανειστές,  βλέπω να προσκυνούνε

και το αμόνι, το σφυρί και το σπαθί του λόγου

να τα πουλούν, για δυο φλουριά, χυδαίου γυρολόγου.

Κι όταν στα κόκκινα χαλιά, που κρύβουνε το αίμα,

βρώμικα πόδια την κλωτσούν την χώρα μου στο τέλμα,

ένας Αντάρτης Μουσικός  μ’ ένα  βιολί θα παίξει

                              μια δοξαριά

 και μια γενιά διάσπαρτη, ξοπίσω του θα τρέξει,

που θα ‘χει στις αποσκευές  πείρα, αγάπη, γνώση.

Θ’ αγκαλιαστεί μ’ όλους εδώ που ‘χουν  απαξιώσει.

Το τσίρκο θα διαλυθεί.  Ο Έλλην  θα ορθώσει.

Ένα  μεγάλο θα στηθεί Ανάστασης τραπέζι,

κι  ένα βιολί,  συχνά πυκνά, θα βάνει  ‘μπρός να παίζει

κι η μουσική θ’ ακούγεται σ’ όλη την οικουμένη

κι ως πρώτα θα ‘ν’ η Χώρα  μου ξέχωρα παινεμένη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *