Ο Ψαλμός

Μέρος Α’

1

6η ημέρα, του Βύσιου μήνα.

Ο ουρανός καταγάλανος και παρόλο που το λαμπερό άρμα του θεού Ήλιου, μισο φαίνεται πίσω από τις πλαγιές του Παρνασσού, η μέρα έχει ζεστάνει για τα καλά. Το πρωινό έχει σχεδόν περάσει και η μυρωδιά του ζεστού κριθαρένιου ψωμιού που πλημμυρίζει από νωρίς κάθε γωνιά της πολης, συνοδεύοντας τον λαχταριστό ακρατισμό, έχει χαρίσει τη σειρά της στις καθημερινές περιπλανώμενες ευωδιές -και μη ευωδιές- της πόλης. Όπου νά ‘ναι, θα αρχίσουν να εμφανίζονται οι πρώτοι επισκέπτες της αυριανής μέρας. Αυτοί που έρχονται από μέρη κοντινά, κάποιοι που έχουν ταξιδέψει για πολλά μερόνυχτα από μέρη ακουστά μόνο και κάποιοι από μέρη άγνωστα, επισκέπτες που φέρνουν μαζί τους δώρα πολύτιμα, άλλοι που έχουν κινδυνεύσει για να φτάσουν μέχρι εδώ σώοι και αβλαβείς, όλοι… για ένα “ναι”, ένα “όχι”, ή και οτιδήποτε παραπάνω, από τα χείλη της Φημονόης, κόρης του θεού Απόλλωνα και πρώτη Πυθία του Μαντείου των Δελφών!

Ο ιερός χώρος του Μαντείου, κάθε νέο έτος, δέχεται όλο και περισσότερους επισκέπτες. Κάθε επόμενο έτος λοιπόν, πρέπει να γίνονται όλο και πιο πολλές προετοιμασίες και όχι μόνο στον ιερό χώρο του Μαντείου. Ολόκληρη η πόλη μετατρέπεται σε ένα μεγάλο γιορτινό παζάρι. Η αναμονή για τον χρησμό της Απολλωνίδας κόρης μπορεί να γίνει αφόρητη και η σειρά προτεραιότητας που δίνεται από το ίδιο το ιερό, πολλές φορές δημιουργεί δυσφορία ανάμεσα στους θεοπρόπους, αλλά αυτό, οι κάτοικοι της περιοχής το εκμεταλλεύονται καθ’ όλη την ημέρα στο έπακρο. Οι βοσκοί πωλούν γίδες τους, σε όσους δεν μπόρεσαν να φέρουν μαζί τους (ή μέχρι εδώ) ένα ζωντανό για θυσία στον Απόλλωνα, η οποία είναι και απαραίτητη προϋπόθεση για να ζητήσουν το χρησμό της Πυθίας. Άλλοι κάνουν τους “οδηγούς” των όσων έρχονται από μακριά και δε γνωρίζουν πού είναι η Κασταλία πηγή στις παρυφές του βουνού, όπου πρέπει να καθαριστούν (με το ανάλογο κόστος) πριν τους δεχτεί το Μαντείο (το ίδιο το Μαντείο, είναι δύσκολο να μην το βρεις, ειδικά την αυριανή, γενέθλια μέρα του Απόλλωνα). Άλλοι προσφέρουν φαγητό και κρασί, άλλοι προσφέρουν χώρο για ξεκούραση, ραψωδοί -και κατά φαντασίαν ραψωδοί- απαγγέλλουν αυτοσχέδιους στίχους που όλως τυχαίως σχετίζονται με το Μαντείο, ενώ απλοί ζητιάνοι παρακαλάνε για οτιδήποτε τρώγεται, πίνεται, ή ξοδεύεται, στο ευλογημένο όνομα του “ευνοϊκού χρησμού” και φυσικά, υπάρχουν και αυτοί που… απλά περιφέρονται χωρίς λόγο και αιτία. Όσο βέβαια πλησιάζεις προς τον ιερό χώρο, οι ενοχλητικοί όλο και λιγοστεύουν. Στον προαύλιο χώρο του Μαντείου, οι χαμηλόφωνες συζητήσεις διακόπτονται μόνο από κάποια σποραδική κραυγή, ή απόκοσμη ιαχή της Πυθίας, κατά τη διάρκεια κάποιου χρησμού, υπό την επήρεια φύλλων δάφνης και της ανάσας του πληγωμένου από τον πατέρα της δράκοντα Πύθωνα, που λένε πως επέζησε τη φονική επίθεση του Απόλλωνα και λαβωμένος, κατοικεί στα έγκατα της γης, κάτω από το Μαντείο. Άλλοι λένε πως δεν είναι η ανάσα του κτήνους αλλά η ψυχή του, που βγαίνει από το σώμα, για να παρακαλέσει το θεό του φωτός να του δώσει ξανά ζωή. Ποιος ξέρει!

2

Η Φημονόη όπως την κάθε 6η μέρα αυτού του μήνα, έχει μια “ιδιαίτερη” διάθεση. Αύριο, δε θα πάρει απλά μέρος σε μια εορταστική τελετή, θα είναι το επίκεντρο ενός σημαντικότατου ιερού μυστηρίου, από τα μεγαλύτερα όλων των ελληνικών βασιλείων. Άρχοντες, ή οι απεσταλμένοι των, γονυπετείς, θα κρέμονται από κάθε της λέξη και ας μην καταλαβαίνουν ούτε συλλαβή. Αυτά – τα όσα ακατανόητα- θα ξεστομίσει αύριο, θα καταγράφουν και θα ερμηνευτούν επί τόπου από τους Οσίους, τους πέντε ευγενείς κληρικούς του Μαντείου και τότε, θα αποδοθεί ο χρησμός στον εκάστοτε επισκέπτη.

Δύσκολο έργο για όλους, αλλά δεν είναι αυτός ο πραγματικός λόγος της αδιαθεσίας που σαν πέπλο σκεπάζει το συνήθως γαλήνιο και πάντα εκθαμβωτικό πρόσωπο της. Αύριο είναι η γενέθλια μέρα ενός Ολύμπιου θεού. Του πατέρα της. Είναι κόρη ενός θεού, κόρη ενός πατέρα που ποτέ δε γνώρισε. Πότε δεν είδε από κοντά, ή έστω και από μακριά. Πότε δεν ένιωσε την παρουσία του, δεν άκουσε τη φωνή του, ούτε καν στον ύπνο της όταν ονειρεύεται, την ώρα και τη στιγμή που θα τη πλησιάσει και θα αγγίξει με το ολόλευκο από το φως του χέρι, τα κατάμαυρα μακριά μαλλιά της, χωρίς απαραίτητα να της μιλήσει και αυτό μόνο, θα της ήταν αρκετό. Αλλά… Τίποτα, ένα μεγάλο θλιβερό τίποτα.

Αυτός είναι ο λόγος που κάθε παραμονή -και μόνο την παραμονή- της 7ης του Βύσιου μήνα, η Φημονόη δείχνει απόμακρη και σκοτεινή. Σήμερα μπορεί να νιώθει και να σκέφτεται ό,τι θέλει, με το που θα ξημερώσει όμως η αυριανή μέρα, δε θα υπάρχει χώρος μέσα της για προσωπικές σκέψεις. Ο νους της θα ταξιδεύει σε μέρη που δεν υπάρχει χρόνος, ούτε φως, ούτε ζωή. Μόνο αυτή, σε ένα σύμπαν ποτέ μαύρο, πότε λευκό, πότε γεμάτο χρώματα, μα πάντα κενό. Εκεί! Θα νιώσει μέσα της, ξανά και ξανά… τον ψαλμό. Μια εσωτερική φωνή τόσο διαυγής και δυνατή, που μοιάζει με τον ήχο καμπάνας να χτυπάει στο κέντρο της ύπαρξης σου, ταράζοντας με κάθε χτύπο την υλική και πνευματική σου δομή. Η βαθύτατη φωνή του ίδιου του σύμπαντος. Η φωνή που αποκαλύπτει τα μυστικά του κόσμου σε μια… περιστασιακή ύπαρξη, μια εύθραυστη ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στο μικρόκοσμο των θνητών και το υπέρτατο σύμπαν. Η Πυθία ακούει μέσα της τον ψαλμό, χωρίς να υπάρχει ήχος, ή ύλη να τον μεταφέρει και χωρίς η ίδια να το γνωρίζει, επαναλαμβάνει τα όσα της εμπιστεύεται το σύμπαν, δημιουργώντας και καταστρέφοντας βασίλεια, στέλνοντας στρατιές σε εκστρατείες, ήρωες σε ταξίδια χωρίς επιστροφή, με λόγια της που η ίδια δεν καταλαβαίνει.

Είναι μεγάλη τιμή να είσαι η Πυθία του μεγαλύτερου και πιο ξακουστού Μαντείου σε όλο το γνωστό κόσμο, αλλά η βαρύτητα της αυριανής μέρας, ισούται με τρομερή κούραση, ευθύνη και σοβαρότητα. Από την αυγή μέχρι το χάραμα.

Οι κόρες που προετοιμάζουν τη Φημονόη για το αυριανό της έργο, έχουν σχεδόν τελειώσει. Χαμογελαστές και ευχάριστες, προσπαθούν να βελτιώσουν λίγο τη διάθεση της, γνωρίζοντας πώς νιώθει κάθε χρόνο αυτή τη μέρα και η ίδια ενώ το καταλαβαίνει και το εκτιμάει, της είναι δύσκολο να ανταποκριθεί ανάλογα. Θέλει να είναι μόνη, όχι! Θέλει να είναι μόνη με τον πατέρα της. Μία και μοναδική φορά σε όλη της τη ζωή. Να της ευχηθεί ένα “καλό κουράγιο” για την αυριανή μέρα,  ή ένα… “είθε οι χρησμοδοσίες σου να είναι όλες ευνοϊκές”… κάτι τις… κάτι μικρό να κουβαλάει μαζί της όλη την αυριανή μέρα, που θα της δίνει δύναμη να συνεχίσει.

Σηκώθηκε να κοιταχτεί στο κάτοπτρο. Ένα μεγάλο επιδαπέδιο ξύλινο δίσκο του οποίου η επιφάνεια είναι καλυμμένη με λειασμένα φύλλα χαλκού, κατασκευασμένο κατά παραγγελία για την Πυθία του Μαντείου, καλοδουλεμένο με μεράκι από τον καλύτερο μεταλλουργό και αντίστοιχο ξυλουργό της πόλης.

Είναι πανέμορφη, αέρινη και το ημιδιάφανο χρυσοκέντητο φόρεμα της, τονίζει τη σχεδόν θεϊκή και απόκοσμη γοητεία της. Το βλέμμα της εστιασμένο στο κάτοπτρο, ανήμπορη να κοιτάξει κάτι συγκεκριμένο. Η σκέψη της ταξιδεύει εκεί που δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο ο ψαλμός!

Συνεχίζεται…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *