Το Βουνό μου…

Σα τις θάλασσες που λυσσομανάνε αδιάκοπα, έτσι και ΄γώ μετρούσα τα κύματα.

Το ταξίδι μου έφερε έναν ύφαλο στο διάβα και μου λέει αυτός …«μίλα μου»

Κάθισα λοιπόν να ξαποστάσω και ξεκίνησα…

«Τι να σου πω ρε ύφαλε και εσένα; ένα κομμάτι πέτρας είσαι…τι θα καταλάβεις;»

«Κάποτε ήμουνα βουνό», μου λέει με ήρεμη φωνή.. «μίλα μου»

ξεκίνησα με μια φράση….

«…αγαπημένο μου βουνό….ζητώ συγνώμη εάν σε πρόσβαλλα….

Θα σου πω λοιπόν:

Άνθρωποι….

Ανθρωποκεντρισμός….

Είναι αυτός που:

στρέφει τους ανθρώπους πολλές φορές μακριά από την αγάπη για τη φύση και τα άλλα όντα της πλάσης.

Άσχετα με αυτό που κηρύττουν κάποιοι…

Νιώθω μόνη… παρόλο που ξέρω ότι παλεύουν και άλλοι…είναι λίγοι…είμαστε λίγοι…δε προλαβαίνουμε…καταρρέουμε….

υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι νοιάζονται… μα το μόνο που βλέπω στις πράξεις τους είναι ένα τεράστιο ΕΓΩ πάνω από τα κεφάλια τους…

Τη Μαιρούλα τη ξέρεις; Την αγριόχηνα»;

«Φυσικά! είμαι πολύ θυμωμένο μαζί της. Έχει χρόνια να με επισκεφθεί! Είπε θα πάει λίγο στη λίμνη να βρει τον αγαπητικό της και έκτοτε δεν ξανάρθε…. Με ξέχασε!»

«Δε σε ξέχασε…. Είναι νεκρή…»

«Τι εννοείς; Δε σε πιστεύω! Τόσα χρόνια της κρατάω μούτρα και…. μα….πως….; Γκρεμοτσακίστηκε σε κάνα βράχο; και της είχα κάνει ένα σωρό μαθήματα όταν ήμουν στις δόξες μου! Καταρρέω….» ένα μικρό κομμάτι πέτρας ξεκόλλησε από το κορμάκι του και βυθίστηκε και αυτό στο νερό….

«Βουνό μου…. ο άνθρωπος…. τη σκότωσε.. Κάτσε λοιπόν να στα πω….

Ο άνθρωπος , τρέφεται με σάρκα…πλασμάτων που δεν έχουν φωνή μα ουρλιάζουν…αλλά δε ξέρει ότι αυτό που κατασπαράζει αβυσσαλέα είναι ο ίδιος του ο εαυτός…»

«Ναι το έχω μάθει…μου το σφύριξαν τα ψάρια….όλα άρρωστα και αυτά….στις κοιλιές τους έχω δει λογής και λογής σκουπίδια καθώς ξεβράζονται επάνω μου…τι γίνεται; Νόμιζα πως μόνο εγώ πεθαίνω…Ήμουν κάποτε ένα υπερήφανο βουνό…τεράστιο…με πράσινο , λουλούδια, δέντρα και με ένα σωρό ζώα! είχα και λίμνη στη κορυφή μου ξέρεις…ήμουν ενωμένος με εκείνη κει πέρα τη γη στο βάθος…τη βλέπεις; Μέχρι που ήρθατε εσείς…κόψατε όλα μου τα δέντρα…ξεράθηκε η λίμνη, τα ζώα έφυγαν κατατρεγμένα ή πέθαναν από τις κακουχίες και τις φωτιές που ανάψατε και μετά αρχίζατε να σκάβετε γιατί βρήκατε ένα μαύρο υγρό στις ρίζες μου που βρώμαγε πολύ …αλλά αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πηγές ενέργειας για την ίδια τη γη…δημιουργήθηκε από διάφορους ζωικούς και φυτικούς μικροοργανισμούς, που θάφτηκαν στο υπέδαφος πριν από πολλά εκατομμύρια χρόνια. Και ήρθατε εσείς να το πάρετε και αυτό…Δε διαφωνώ…να το πάρετε… Γιατί έχετε γίνει τόσο άπληστοι ρε αδέρφια;»

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΙΔΙΑ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ!!!ΜΗ ΜΕ ΒΑΖΕΙΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΖΑΝΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ!

αυτή τη φορά έφυγαν πολλά κομμάτια από το κορμάκι του και έμεινε σιωπηλό…

«Μη….μη το κάνεις αυτό….μη καταρρέεις σε παρακαλώ…. προσπαθώ….αλλά δε με ακούει κανείς! ούτε τους άλλους ακούνε που φωνάζουν στους δρόμους…που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε αυτό…. μας λένε τρελούς… μας κοροϊδεύουν! Η μάχη είναι άνιση αλλά προσπαθούμε …Είναι πολύ δύσκολο όμως…

Είναι αποτρόπαια εκεί έξω …

Πεθαίνουν κάθε μέρα παιδιά, άνθρωποι από πόλεμο, αρρώστιες, δυστυχήματα, εγκλήματα! Οι άνθρωποι σκοτώνονται μεταξύ τους! Οι κυβερνήσεις μας ρουφάνε το αίμα! Μας έχουν για μπαταρίες!

Έχουν φτιάξει τεράστια τσιμεντένια κτίρια και κατακρεουργούν ανελέητα κάθε λογής πλάσμα…παίρνουν τα μωρά όλα και τους κόβουν το λαιμό! βάζουν βεντούζες στα μαστάρια των μανάδων τους και παίρνουν το γάλα τους! Τους τα παίρνουν όλα! δεν αφήνουν τίποτα! Δέρμα, τρίχωμα, κόκκαλα μύτες , αυτιά, ουρές! εντόσθια….

Και σαν να μην έφτανε αυτό! Βγαίνουν και έξω στα δάση και τις θάλασσες και κυνηγάνε ότι έχει απομείνει ελεύθερο! είτε κολυμπάει είτε πετάει, είτε περπατάει!

.είναι και οι «άλλοι» όπως σου είπα… λένε ότι είναι σύμμαχοι αλλά εγώ βλέπω μια εμμονή επίδειξης, υπεροψίας, αγένειας και εκμετάλλευσης προς όλους αυτούς που πραγματικά αγωνιζόμαστε… τους νοιάζει η κοιλιά τους και το συμφέρον τους από αυτή την… «αθώα αγάπη»

Κάποιους αυτό που τους νοιάζει είναι να αποδείξουν πως δε τρώνε μόνο χόρτα… ειρωνεύονται ο ένας τον άλλο για το ποιός έχει μεγαλύτερη την…..«ανθρωπιά»…έχουν βάλει ένα σωρό ταμπέλες αλλά έχουν χάσει το δρόμο…γυρνοβολάνε γύρω από αυτές μπροστά σε μία ηλεκτρονική φωτεινή οθόνη και το μόνο που αμολάνε είναι επίδειξη, χλεύη και υπεροψία…

και εγώ και οι λίγοι όμοιοί μου παλεύουμε να τα βγάλουμε πέρα… έχουμε κάνει τα σπίτια μας στάβλους για να περισώσουμε ότι έχει απομείνει και δε μπορούμε καλά καλά να συντηρήσουμε ούτε τους εαυτούς μας…

κάποιοι άλλοι βγαίνουν και παλεύουν με τις φωτιές στα δάση, άλλοι βγαίνουν στους δρόμους και προσπαθούν να ενημερώσουν το κόσμο ότι «η Γη πεθαίνει! Και μαζί της όλοι εμείς».

μα το σύστημα μας θάβει…μας απαξιώνει…μας απειλεί…

Είναι δύσκολο σου λέω… κουράστηκα…. άσε με εδώ να ξεκουραστώ και να σου κάνω παρέα…είναι μάταιο όλο αυτό….»

«ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΣ; ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙΣ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ; δεν έχω τίποτα να σου δώσω… ούτε τη παρέα μου… » βροντοφώναξε μέσα από αναφιλητά …

Ξαφνικά άρχισε να κάνει σεισμό…η λιγοστή επιφάνεια που είχε, άρχισε να γεμίζει ρωγμές… χάνω την ισορροπία μου… ο ύφαλος διαλυόταν! πριν το καταλάβω ξαναβρέθηκα στη θάλασσα που άρχισε πάλι να φουρτουνιάζει μετά από αυτά που άκουσε και αυτή…έπεσα μέσα….και έχασα τις αισθήσεις μου…..

Ξύπνησα μετά από ώρα, με δυσκολία στην αναπνοή, στις όχθες μιας παραλίας… γύρισα το βλέμμα μου στη θάλασσα που πλέον είχε ηρεμήσει…νομίζω ότι είδα ένα δελφίνι να με παρατηρεί ώσπου μόλις το κοίταξα έκανε ένα άλμα και κολύμπησε μακριά…

το χέρι μου γροθιά και μουδιασμένο…δε μπορούσα να το κουνήσω… όταν τελικά τα κατάφερα, κρατούσα μια πέτρα…. κάτι γνώριμο είχε επάνω της…

ναι…ήταν το βουνό μου… ότι είχε απομείνει από αυτό…

Το πέταξα μακρυά γεμάτη οργή και ξάπλωσα εξουθενωμένη…

δάκρυα κυλούσαν από το ανέκφραστο πρόσωπο μου κοιτάζοντας τον ουρανό…

ένας γλάρος εμφανίστηκε να πετάει ψηλά …κάτι κρατούσε στο στόμα του… έβγαλε μια κραυγή και αυτό που κρατούσε έπεσε μπροστά μου….

ήταν το βουνό μου… το παίρνω στα χέρια και κοιτάζω ψηλά το γλάρο ο οποίος έκανε ακόμα κύκλους από πάνω μου….Άκουσα μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου σα να μου μιλούσε…

«Δε τη πέταξες στο σωστό σημείο… Φρόντισε λοιπόν να τη πετάς στα κεφάλια που πρέπει….μην ανησυχείς… αυτή θα ξαναγυρίζει σε εσένα να σου δίνει τη δύναμη που χρειάζεσαι…»

Τον αναγνώρισα… ήταν ο Γλάρος Ιωνάθαν….

 

Έκανα τη πέτρα μεταγιόν στο λαιμό μου και συνέχισα τη πορεία μου…

 

Αφιερωμένο στους πραγματικούς ακτιβιστές όλης της Γης…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *