Το Τελευταίο Όχι

Σειρήνες, καμπάνες, φωνές, χαλασμός.
Πόλεμος –πόλεμος κι η αυγή να τρομάζει.
Ο νιος πώς πετιέται σαν τότε κι «ΕΜΠΡΟΣ».
Στο χορό όλοι αδέλφια, η ΜΑΝΑ προστάζει.

Κρατώντας στην χούφτα μιας μάνας ευχή,
φυλακτό η καλή του και φιλί μουσκεμένο.
Μπερδεμένα τα λόγια, «στο καλό», «νικητές»
Τα τρένα σφυρίζουν. «Θα σε περιμένω»…

«Ελέχθη είς Αθήνας προ 2.000 ετών, ότι το μυστικόν της Ευτυχίας είναι ή Ελευθερία , και το μυστικόν της Ελευθερίας η Ανδρεία. Οι Έλληνες με τα ΟΧΙ των, δίδουν ζωήν νέαν εις την μεγάλην των αυτήν κλασσικήν παράδοσιν».
Άντονυ Ήντεν

 

Ιωάννης Μεταξάς

Ένας ξένος εδώ, μιλάει για ελευθερία για ανδρεία και τα ΟΧΙ ΤΩΝ Ελλήνων τα ηρωικά. Και πάνω απ’ όλα αυτά, το ΌΧΙ του σαράντα. Το ΟΧΙ που προσπάθησαν να του κόψουν τα φτερά να του αλλοιώσουν την δόξα, να το παρουσιάσουν, σαν ΟΧΙ του λαού, οι μεταλλαγμένοι δημοκράτες, γιατί αυτός που το ξεστόμισε και μάλιστα χωρίς δεύτερη κουβέντα, ήταν δικτάτορας άσχετα αν είχε λάβει την διακυβέρνηση της χώρας με κοινοβουλευτική ανάθεση. Ένας δικτάτορας που είχε φροντίσει να εξασφαλίσει σίγουρο κρυψώνα για τους πολύτιμους θησαυρούς της αρχαίας Ελλάδος, ένας δικτάτορας που τα οχυρωματικά του έργα μαζί με την αποφασιστικότητα και την αυταπάρνηση των Ελλήνων χάρισαν νίκες ανεπανάληπτες τιμές και δόξες στην χώρα που γέννησε ιδέες και ιδανικά που διέλυσαν τα σκότη της οικουμένης.

Πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940. Σκηνές που στοίχειωσαν στα μάτια. Αποχαιρετισμοί, συγκρατημένα κλάματα κι ένας ασυγκράτητος Εθνικός ενθουσιασμός μεταμορφώνει το σκηνικό σε ένα πολεμικό πανηγύρι που μάτια δεν είχαν μεταδεί. Η ιαχή «αέρααα» αντιλαλεί στις χιονοσκέπαστες κορυφές της Πίνδου. Οι Έλληνες εν αγνοία τους επικαλούνται την Θεά Ήρα (ηρ αήρ αηρ αήρ) και πάλι εν αγνοία τους δεν αντιλαμβάνονται ότι το πέπλο που τους έκρυβε από τα μάτια των εχθρών ήταν της Αθηνάς, της δικής τους Θεάς όπως πολλές φορές είχε κάνει σε πρότερες νικηφόρες μάχες κατά των Περσών κι όχι μόνο.

Οι ήρωες του 40 πολεμώντας όχι μόνο με τον εχθρό αλλά και με το κρύο, την λάσπη, την πείνα, τις ψείρες κατάφεραν το αναγνωρισμένο απ’ όλους τους λαούς «Ελληνικό θαύμα».

Κάποιοι σήμερα προσπαθούν να υποβαθμίσουν την τεράστια σημασία που έχει ο εορτασμός της 28η Οκτωβρίου, καθώς και κάθε άλλης Εθνικής γιορτής. «Τι με παρελάσεις και σημαίες θα ασχολιούμαστε τώρα»;

Κι όμως η 28η Οκτωβρίου άρχισε να γιορτάζεται πριν ακόμη τελειώσει ο πόλεµος. Ο πρώτος εορτασµός πραγματοποιήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1941 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο Κεντρικό Κτίριο και στον προαύλιο χώρο. Οι φοιτητές έβγαζαν λόγους, ενώ λόγο πατριωτικό έβγαλε και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος που αρνήθηκε να κάνει µάθηµα εκείνη τη µέρα και απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο. Την επόμενη χρονιά πραγματοποιήθηκε εορτασμός στην Πλατεία Συντάγματος από τις οργανώσεις ΠΕΑΝ και ΕΠΟΝ». Την ίδια µέρα έγιναν διαδηλώσεις και σε άλλες πόλεις. Το 1944 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος επίσημος εορτασμός με μεγαλειώδη παρέλαση παρόντος του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.

Έτσι η πολιτεία απλά επικύρωσε έναν εορτασµόν που είχε καθιερωθεί από τα κάτω και είχε πραγματοποιηθεί ήδη ανεπίσημα τα προηγούμενα χρόνια» μας λέει ο κ. Λιάκος.

Στις μέρες μας βλέπουμε εφταφάνερα οι κυβερνώντες ακολουθώντας τα προστάγματα των εραστών της Νέας Τάξης να προωθούν εκπαιδευτικά προγράμματα που σκοπόν έχουν να καταστήσουν τα ελληνόπουλα ανιστόρητα κι άσχετα με την έννοιες της αριστείας, του πατριωτισμού και της Εθνικής συνείδησης. Ρατσιστές και Εθνικιστές οι εκπαιδευτικοί που δεν ακολουθούν τας εντολάς τους. Κι όμως στα μάτια των ξένων οι Έλληνες φαντάζουν σαν ήρωες μυθικοί, τόσο υπερήφανοι και τραγικοί την ώρα του θανάτου. Κι όμως η προσπάθεια να υποβαθμιστεί το μέγεθος του Έπους του Σαράντα και άλλων Εθνικών εορτών προωθείται μεθοδικά, συστηματικά, μελετημένα,
Συνεσταλμένες οι σχολικές γιορτές, χωρίς παλμό και πατριωτικές εξάρσεις μη και προσβάλουμε τους εισβολείς αλλοδαπούς που φιλοξενούμε, ενώ οι σημερινοί
Έλληνες απόγονοι τέτοιων προγόνων στερούνται τα στοιχειώδη, ευτυχώς με αξιοπρέπεια.

Θα γιορτάσουμε και φέτος εμείς οι Έλληνες το έπος του σαράντα, με την καρδιά να δονείται με Ενθικόν ενθουσιασμό μ’ ένα μείγμα ευγνωμοσύνης, θαυμασμού κι υπερηφάνειας για τους θεϊκούς προγόνους μας. Μια υποψία όμως μανία το’ χει να τρυπώνει ακάλεστη στο μυαλό των Ελλήνων που ακούγοντας το πολεμικό εμβατήριο «περνά ο στρατός της Ελλάδος φρουρός» να αναρωτιούνται.

Μήπως το ΟΧΙ του σαράντα ήταν το τελευταίο; Μήπως μας τέλειωσαν τα «όχι», τώρα που το πολιτικό σύστημα της Ελλάδος δεν κάνει τίποτε άλλο από το να καταστρέφει, να συρρικνώνει τον ελληνισμό και να αλλοιώνει την ιστορία του; Μήπως μας τέλειωσαν τώρα που υπήρχε χρεία να πούμε τα πολλά και τα μεγάλα ΟΧΙ;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *