Χειμερινό Ηλιοστάσιο 21-23 Δεκεμβρίου

Η γέννηση των  μονογενών υιών του θεού

 ΕΙΘΕ Ο ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΦΩΤΟΒΟΛΟΣ ΑΣΤΗΡ ΝΑ ΦΩΤΑΓΩΓΕΊ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΛΑΜΨΕΙ ΟΛΟΦΩΤΟς ΣΤΙς ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Όλες οι  αρχαίες  θρησκείες  επιβλήθηκε ο πανηγυρικός εορτασμός του ήλιου κατά την αλλαγή των εποχών δηλαδή κατά τις ισημερίες (Εαρινή ισημερία 21 Μαρτίου, Φθινοπωρινή ισημερία 23 Σεπτεμβρίου) και τα ηλιοστάσια (21 Δεκεμβρίου, χειμερινό ηλιοστάσιο, 21 Ιουνίου θερινό Ηλιοστάσιο.
Κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου (χειμερινό ηλιοστάσιο) για τρεις ολόκληρες μέρες ο ήλιος δεν αλλάζει θέση  στο ουράνιο στερέωμα και την 25η Δεκεμβρίου εμφανίζεται αναγεννημένος, κλέβοντας από την νύκτα το φως και χαρίζοντας το στην ημέρα. Τα Ηλιούγεννα λοιπόν γιόρταζαν  την 25η Δεκεμβρίου οι πεφωτισμένοι μας πρόγονοι.

Κατά το χειμερινό Ηλιοστάσιο γεννήθηκαν  οι μονογενείς υιοί των Θεών, οι μεγάλοι δάσκαλοι της μυστηριακής γνώσης, οι οποίοι υπήρξαν ιδρυτές  όλων των αρχαίων θρησκειών.  Γέννηση τους όμως  δεν είναι η ανθρώπινή τους εμφάνιση, αλλά η αλληγορική εικόνα της πνευματικής τους αναγέννησης, αφού κατανικηθεί ο τιτανικός τους κόσμος.

Τις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη γεννήθηκαν ο Όσιρις για τους Αιγυπτίους, ο Μίθρας για τους Πέρσες, ο Βράχμα για τους Ινδούς, ο Βάαλ για τους Βαβυλωνίους και τόσοι άλλοι Μεσσίες).  Ο Διόνυσος -Απόλλων για τους Έλληνες. Ο Διόνυσος   γεννήθηκε μέσα σε ένα σπήλαιο. Τα ζώα που είχαν σαν χειμερινό τους καταφύγιο το σπήλαιο, οδηγούμενα από ένστικτο, με την ανάσα τους ζέσταναν το βρέφος αιώνες πριν  κάνουν το ίδιο στο σπήλαιο της Βηθλεέμ.

Κατά τα Διονυσιακά μυστήρια ο Ζευς  ανακήρυξε τον Διόνυσο «υιό του αγαπητό». Ο Διόνυσος δε, φαίνεται να λέει στους υπό μύησιν  «είμαι η ζωή και ο θάνατος».

Ο Ορφέας και άλλοι συνδέουν την γέννηση του Διόνυσου με την εμφάνισην ενός ιδιαίτερα λαμπρού αστέρα γι’ αυτό τον ονομάζουν «Αστροφαήν».

Μετά απ’ αυτά δε θα παραξενευτούμε όταν μάθουμε  ότι σε ένα Μινωικό χάραγμα με σκηνή δεντρολατρείας (το σημερινό χριστουγεννιάτικο δέντρο), παρουσιάζεται ομοίωμα της παράστασης της σπηλαιϊκής  γέννησης του «Θείου βρέφους».

Σ’ αυτά  τα ιερά δέντρα  οι Μινωίτες και όχι μόνο, κρεμούσαν ομοιώματα, όπως κούκλες και περιστέρια, που συμβολίζανε  την «επιφάνεια» την εμφάνιση δηλαδή  στους ανθρώπους του θείου βρέφους που γεννήθηκε σε κάποιο σπήλαιο.  Προϋπήρχε  λοιπόν το χριστουγεννιάτικο δέντρο πριν την γέννηση στην Βηθλεέμ, όπως προϋπήρχε και το σπήλαιο εντός του οποίου γεννήθηκε η «άμπελος η αληθινή» στοιχεία τα οποία αντέγραψε η εξ ανατολών ερχόμενη νέα θρησκεία.

Αρχέτυπες μνήμες  δημιουργούν στους  Έλληνες δυνατά συναισθήματα γι’ αυτές τις γιορτές γιατί τις αναγνωρίζουν δικές αφού είναι από χιλιετίες  καταγραμμένες στα κύτταρα τους. Κι όλα αυτά τα δρώμενα, παγανιστικά τα ονομάζουν οι εχθροί του Ελληνισμού ποτέ δεν ερμηνεύτηκαν, ποτέ δεν αποκαλύφτηκαν οι πηγές τους, αναταράσσουν τις μνήμες και αποδιώχνουν την νάρκη την επιβληθείσα από δήθεν θεόπνευστες θρησκείες. Εμείς γνήσιοι Έλληνες αναφωνούμε συμμετέχουμε στα δρώμενα κι αναφωνούμε:
Υπό το άγρυπνο και ευφυές όμμα της γλαύκας της Αθηνάς Παλλάδος, ο Διόνυσος εντός σπηλαίου τίκτεται!

Καλόν Γενέθλιον Διονύσου.
Καλά Ηλιούγεννα  συνέλληνες

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *