4 Ρεμπέτικα

Δυο μάγκες δυο γερόμαγκες

(Άτιμο βοριαδάκι!)

Δυο μάγκες, δυο γερόμαγκες

αλφάδι ντερβισόμαγκες

απ’ την παλιά Περβόλα

σε καφενέ εσμίξανε

κοντά στον Άη Νικόλα.

Κοινούς γνωστούς πως είχανε

και γούστα ίδια βρήκανε .

Φηλί, κλειδί. εγίνανε,

καφέ μαζί επίνανε

και αραχτοί τα λέγανε,

πάντα οι άλλοι φταίγανε.

Μια μέρα ξεμακρύνανε.

Δεν ξέρω πως βρεθήκανε

μπροστά στο εκκλησάκι.

Άτιμο βοριαδάκι!

Τους τύλιξες με λιβανιά.

Γραμμή, τους πήγες στα παλιά.

Άτιμο βοριαδάκι!

Το τερερέμ π’ ακούνε,

είν’ αμανές θαρρούνε,

και στο τεκέ μπουκάρουν,

το μάπα να φουμάρουν,

(κι ένα στριφτό να κάμουν).

Όμως σαν προσκυνήσανε κι ανάψανε κεράκι,

στα σπίτια τους γυρίσανε πριν πέσει το βραδάκι.

Οι μάγκες οι γερόμαγκες τις χάντρες τους μετράνε,

κι ένα μουρμούρικο παλιό το σιγοτραγουδάνε.

Τα βήματα πατάνε με τις χάντρες που μετράνε

και στην μπερζέρα αραχτοί τα καπηλειά γυρνάνε.

Στίχοι: Γιώργος Αγγελάκης – Μαθηματικός

Φιλντισένιος ναργιλές

Στην παλιά τη γειτονιά μου

είχαμ’ ένα καφενέ,

που ‘ρχονταν οι μερακλήδες

να φουμάρουν αργιλέ.

Σαν σε όνειρο θυμάμαι σκορπιστά κάποιες σκηνές,

όμορφα ξεθωργιασμένες απ΄ το κάποτε στιγμές:

Στη φουφού, μες το μπακίρι, να φουσκώνει ο καφές,

κι ο φωνόγραφος να παίζει του Τσιτσάνη τις πενιές.

Μπρούτζινες μικρές τσιμπίδες και στη μύτη τους φωτιές,

με το κάρβουνο να κάψει του πελάτη ναργιλές.

Κεφτεδάκι, ντοματούλα και δυό τσακιστές ελιές.

Αχ τι νόστιμος φαινόταν τούτος ο ουζομεζές.

Στην παλιά τη γειτονιά μου,

πού ‘χαμέ τον καφενέ,

και ‘ρχονταν οι μερακλήδες

να φουμάρουν αργιλέ.

Είχα χρόνια να περάσω, μ’ έβγαλε ο δρόμος χθες.

Ξέρω όλα πως αλλάζουν. τι με πείραξ΄ όμως, λες;

Που κατάστημα με ρούχα έγινε ο καφενές

και ντεκόρ μες τη βιτρίνα φιλντισένιος αργιλές.

Στίχοι: Αγγελάκης Γιώργος – Μαθηματικός

Κόκκινος φίλος

Σαν αίμα κόκκινο το κρασί στο τραπέζι

απόψε μέθυσε το φεγγάρι και παίζει.

Δες μόλις πρόβαλε απ το φεγγίτη

κίνησε τ όνειρο κ΄ ήρθες στο σπίτι.

Κοίτα τα χρώματα ζωντανέψαν στους τοίχους,

λούστικ΄ η κάμερα με αρώματα κ ήχους.

Λες και το κλάμα του μωρού, από πάνω,

πως είν΄ Άρια για Τενόρο και Πιάνο.

Σαν αίμα κόκκινο το κρασί στο τραπέζι

απόψε μέθυσε το φεγγάρι και παίζει.

Aκουσε τις φωνές των παιδιών απ το πάρκο,

σαν ταξιμάκι που παίζουν Στράτος με Μάρκο

Μα ως και του Δήμου τα μηχανήματα

Απόψε ηχούνε ροκάδικα σχήματα

Σαν αίμα κόκκινο το κρασί στο τραπέζι

απόψε μέθυσε το φεγγάρι και παίζει.

Κόκκινο, που είναι απόψε, το φεγγάρι,

κόκκινο σαν το κρασί στο κατοστάρι.

Κόκκινος φίλος καλός στο ποτήρι.

που δε μου χάλασε ποτέ χατίρι.

Στίχοι: Γιώργος Αγγελάκης – Μαθηματικός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *