Tο Δέντρο των Χριστουγέννων

Το Δέντρο του Φωτός – το Ουράνιο Δέντρο – το Δέντρο που φωτίζει τη νύχτα-

το Δέντρο της Αναγέννησης το Δέντρο των Χριστουγέννων.

Σύμβολο της αιώνια ζωής και της Αθανασίας.

Στο Ζενίθ του Χειμερινού ηλιοστασίου, στη πιο σκοτεινή νύχτα του χρόνου, το φως του ήλιου, νικά τις δυνάμεις του σκότους και θριαμβεύει!

Σύμφωνα με ένα θρύλο, τη νύχτα που γεννήθηκε ο Σωτήρας, όλα τα πλάσματα της γης πήγαν στο σπήλαιο της Βηθλεέμ για να προσφέρουν δώρα στο νεογέννητο. Φυτά και ζώα έφεραν ότι πιο πολύτιμο είχαν και το εναπόθεσαν στη φάτνη του Θεϊκού Βρέφους.

Η Ελιά χάρισε τους καρπούς της και η Χουρμαδιά τους χουρμάδες της, η Καρυδιά τα καρύδια της και Καστανιά τα κάστανα της. Όλα τα δέντρα με τη σειρά, περνούσαν και άφηναν τα δώρα τους και η χαρά πλημμύρισε με χυμούς τους κορμούς τους.

Ένα όμως, μικρό έλατο δεν είχε τίποτα να προσφέρει. Εξουθενωμένο από το ταξίδι, εξαντλημένο από τη θλίψη, παραγκωνισμένο από τα άλλα δέντρα, βρέθηκε στην άκρη της πομπής. Το είδε ένας Άγγελος και το λυπήθηκε. Ζήτησε από τ’ αστέρια να χαμηλώσουν και να καθίσουν πάνω στα κλαδιά του. Το μικρό έλατο αμέσως έλαμψε!

Μόλις το είδε ο Μικρός Χριστός, ενθουσιάστηκε από τη λάμψη που του έστελνε γύρω του το φωτισμένο δέντρο. Με ένα χαμόγελο Του το ευλόγησε και το ανακήρυξε ως «Δέντρο των Χριστουγέννων. Ζήτησε από τ’ αστέρια να επισκέπτονται κάθε χρόνο το έλατο ώστε, με τα φωτισμένα κλαδιά του να χαίρονται όλα τα παιδιά της Γης.

Ο Λούθηρος

Μαρτίνος Λούθηρος

Πιστεύεται ότι το έθιμο να στολίζονται δέντρα τα Χριστούγεννα με λάμπες, το εισήγαγε ο Λούθηρος όταν έτυχε να δει σ’ ένα παγωμένο χειμωνιάτικο ταξίδι του, τ’ αστέρια να λάμπουν πάνω από τη κορφή ενός χιονισμένου δέντρου. Γοητευμένος από το θέαμα που παρουσίαζε ο συνδυασμός του κατάλευκου χιονιού με τη λάμψη των άστρων, θέλησε να μεταφέρει την εικόνα του δάσους στο σπίτι του. Αντικατέστησε το χιόνι με λευκό βαμβάκι και αντί για άστρα έβαλε αναμμένα κεριά. Οι φίλοι του Λούθηρου τον μιμήθηκαν και σε λίγο διάστημα όλα τα σπίτια της Γερμανίας, στόλιζαν ένα έλατο κάθε Χριστούγεννα.

Όταν η βασίλισσα της Αγγλίας, Βικτωρία, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Αλβέρτο, ο οποίος ήταν Γερμανικής καταγωγής, το έθιμο πέρασε στην Αγγλία. Το 1841 ο Αλβέρτος έστησε ένα δέντρο στο πύργο του Ουΐνσορ, κοντά στο Λονδίνο, για να θυμηθεί την πατρίδα του και έκτοτε υιοθετήθηκε από τους Άγγλους και έγινε συνήθεια των Χριστουγέννων.

Από τους Ευρωπαίους, όταν άρχισαν να μεταναστεύουν στην Αμερική, τα έθιμο του στολισμένου δέντρου μεταφέρθηκε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Σε άλλες παραδόσεις

Η συνήθεια να στολίζουν τα σπίτια με κλαδιά δέντρων, τις ημέρες που το φως νικά το σκοτάδι, κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, είναι πολύ παλιά. Σε πολλές παραδόσεις, ο θάνατος του παλιού χρόνου, η γέννηση του καινούργιου, τα γενέθλια του ανίκητου ήλιου, συμβολιζόταν με κεριά και φωτάκια που τα τοποθετούσαν σε αειθαλή δέντρα. Επίσης, κάθε λυχνία στα κλαδιά του χριστουγεννιάτικου δέντρου αντιπροσώπευε το φως μιας ψυχής, που λάμπει ηλιόλουστη με το αναγεννημένο φως του ήλιου.

Στη Ρώμη στη διάρκεια των εορτών “Saturnalia”, γιορτές προς τιμή του Κρόνου, όλοι έντυναν τις πόρτες

Saturnalia

και τα παράθυρα των σπιτιών με πεύκα και έλατα. Με τα καταπράσινα αειθαλή αυτά δέντρα, οι άνθρωποι ήθελαν να θυμίσουν στη φύση ότι ήρθε η ώρα να αρχίσει πάλι να πρασινίσει και ο ήλιος να αρχίσει να ζεσταίνει ξανά.

Στη Φρυγία το πεύκο, το οποίο ήταν αφιερωμένο στον Άττη και στη Κυβέλη, το στόλιζαν με χρυσά και ασημένια στολίδια, κουδούνια και άλλα εντυπωσιακά αντικείμενα. Τοποθετούσαν επίσης πάνω στο δέντρο δώρα, σαν προσφορές στους θεούς. Αντί το αστέρι της κορυφής που βάζουμε εμείς σήμερα, στερέωναν ένα ομοίωμα πουλιού, που συμβόλιζε την Ουράνια επικοινωνία.

Τα φώτα και οι φωτεινές μπάλες πάνω στο δέντρο, συμβόλιζαν τον Ήλιο, τη Σελήνη, και τ’ άστρα. Αντιπροσώπευαν επίσης τις ψυχές των νεκρών που πίστευαν ότι ανέβαιναν πάνω στη γη, σε όλη τη διάρκεια του δωδεκαημέρου. Κάτω από το δέντρο, όλο το δωδεκαήμερο, έκαιγαν θυμιάματα και στο πέρας των γιορτών έριχναν όλα τα χριστουγεννιάτικα δέντρα σε μια μεγάλη φωτιά. Οι στάχτες σκορπίζονταν στο έδαφος, από το οποίο θα αναδυθεί η καινούργια ζωή την άνοιξη!

Στην Ελλάδα

Στη σύγχρονη Ελλάδα, το χριστουγεννιάτικο δέντρο έκανε την εμφάνιση του την εποχή του Όθωνα. Όμως τότε περιοριζόταν μόνο στο παλάτι και σε μερικές αρχοντικές οικογένειες των Αθηνών. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το χριστουγεννιάτικο δέντρο στόλιζε όχι μόνο τις πόλεις αλλά και τα χωριά.

Στην Ελλάδα, υπήρχε επίσης η συνήθεια, να καίγεται στο τζάκι ένα μεγάλο κούτσουρο, την παραμονή των Χριστουγέννων, το οποίο ήταν φρεσκοκομμένο. Έπρεπε να καίγεται σιγά-σιγά για να κρατήσει μέχρι τα φώτα.

Στα χωριά της Έδεσσας και της Νάουσας, όταν ο νοικοκύρης έβαζε το κούτσουρο στη φωτιά έλεγε: «Καλώς μας ήρθανε τα Χριστούγεννα!» Το ξύλο αυτό, το έλεγαν «μπα-ντι-νικ, το καίγανε λίγο –λίγο, να φτάσει μέχρι τα φώτα, να μείνει και ένα κομμάτι για να το παραχώσουν στ’ αμπέλι, να μη το χτυπήσει το χαλάζι το καλοκαίρι.

Στη Χίο, το κούτσουρο αυτό, ήταν από ελιά και μόλις ο νοικοκύρης μαζί με δύο –τρεις άλλους, το έφερναν μέσα στο σπίτι, τα παιδιά και η νοικοκυρά του έριχναν καρύδια και αμύγδαλα πριν το βάλουνε στη φωτιά. Το κούτσουρο, είχε αποτρεπτικούς σκοπούς, δηλαδή ο ρόλος του ήταν να διώχνει το κακό, όλες τις ημέρες του δωδεκαημέρου, (προστασία από τους Καλικάντζαρους και όλες τις δυνάμεις του σκότους) γι’ αυτό και φρόντιζαν να καίει έως και τα φώτα, που αγιάζουν τα νερά.

Η ευχή μας

Ας γίνει συνείδηση σε όλους μας, το νόημα των Χριστουγέννων! Ας μας γίνει συνείδηση, η βεβαιότητα που μας υποδεικνύουν τα σύμβολα που πλαισιώνουν τη γιορτή των Χριστουγέννων.

Η Φύση μας γνωστοποιεί την ακατάλυτη αέναη φύση της, μέσα από τη πασίγνωστη αρχή της και τον αιώνιο Νόμο της επαναγέννησης της. Κάθε θάνατος είναι η αιτία μια καινούργιας αρχής!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *